Konijnen dierenarts bezoek

[Marcovka2]

Als je naar de dierenarts gaat voor de gezondheidscontrole, dan is mijn ervaring dat je tijdens het onderzoek zelf aanwezig bent.

Nu had ik het daar onlangs over met andere 'dierenvrienden', die zeiden dat het beter zou zijn dat je zelf niet aanwezig bent omdat je konijnen je dan gaan associëren met negatieve ervaringen.

Er is wat voor te zeggen, en ik had me dat zelf ook al afgevraagd.

Ik weet ook niet of de aanwezigheid vd verzorger voor een konijn geruststellend is, ik denk niet dat ze daar veel aan hebben als je ze niet echt kunt 'beschermen'.

Aan de andere kant wil ik er wel zelf bij aanwezig zijn zodat ik weet wat er gebeurd is.

 

Ik vind het ook altijd hartverscheurend om ze zo bang te zien. Maar tot nu toe zijn ze het na een tijdje weer vergeten. De een wat sneller dan de ander. Twee van mijn konijnen stappen er vrij snel overheen na thuiskomst, en die andere twee die willen de eerste dagen niets meer van me weten😥

[Lappie2]

In mijn ervaring is het beter om erbij te blijven. Dierenarts zei het zelf ook dat Leeuw en Kleine letterlijk aan ons hangen. Ze zoeken dus echt steun bij ons. Lappie was precies zo.

 

Toen we Leeuw moesten ophalen na zijn operatie lag hij heel zielig in zijn uitslaapkamer met koppie op zijn voorpootjes. Zodra we het deurtje open deden direct opstaan en tegen mijn dochter aan staan. 

Lappie deed dat ook maar dan letterlijk in haar of mijn armen springen en overal likken.

Kleine was een ander verhaal...die was heel tam in het begin maar na zijn castratie en syfilis werd hij angstig en super gestresst. Dat is hij sindsdien nog steeds... Maar bij de da blijft hij tegen ons aan staan. 

Thuis nog altijd op zijn hoede en wantrouwend tot hij ziet dat er niks engs is en dan komt hij wel voor een aaitje gelukkig 🥰 Heeft echt ontzettend lang geduurd...

Leeuw heeft veel te verduren gehad maar die was het na een week alweer vergeten dat hij voor 7 weken continu medicijnen in zijn bekkie gepropt kreeg en injecties in zijn bibs. Die komt nog altijd vrolijk naar mij , de groooote dierenbeul, voor knuffels hihi.

[happy211]

Ik zou zelf inderdaad altijd gewoon aanwezig willen zijn, om je dieren gerust te kunnen stellen voor zover dat lukt, maar ook om te zien wat er gebeurt, vragen te kunnen stellen.

Ik denk dat je dat vertrouwen echt wel weer terug kunt winnen als dat al van toepassing zou zijn. En dat het in het geheel ook niet veel uit maakt of je tijdens het onderzoek er niet zou zijn. Het meenemen in de reismand, in de auto, naar een plek met gekke geuren is ook al vervelend voor ze, dus die negatieve associatie is er toch al.

[bunnyempress]

Scarlett is bijna nooit gestresst bij de dierenarts. De dierenarts aait ook, dus die is overduidelijk goed volk. Bovendien krijgt ze altijd extra snacks.  
 

Lodewijk is wel bang. Helaas mogen we er niet bij zijn als zijn foto gemaakt wordt. Wel logisch natuurlijk. Maar die bijt dus weleens uit paniek. Daarna is hij wel ok, maar hangt hij meer aan Scarlett dan aan ons. Hij vindt medische handelingen niet leuk, maar hij vergeeft je wel. Man minder snel, want die pakt hem op en dat is natuurlijk duivels. Ik mik hem de bak in en geef hem dwangvoer en dat is wel ok kennelijk. 
 

Hier is het meer drama als ze naar de vakantie opvang zijn geweest 🫣😓

[To van de Veluwe]

Ik merk hier niets na de vaccinatie. Als ze thuiskomen geef ik ze wat lekkers en ze hupsen weer rond. Nu zijn het geen knuffelaars. Aaien doe ik eigenlijk nooit. Houden ze niet van. Ik pak ze tot nu toe alleen bij vaccinatie en als er een  medicijnen moet hebben. Ik wil zien wat de DA doet.

[Marcovka2]

Ja ik wil ook zien wat er gebeurd. Maar vaak moet ik ze mee vasthouden, en dat vind ik toch niet zo fijn. Dan gaan ze mijn handen associëren met negatieve ervaringen.

 

Een keer had ik Milky in mijn armen toen de dierenarts de vaccinatie deed, toen kroop hij met zijn kopje onder mijn oksel voor bescherming en moest ik hem daar wegtrekken😭

23 uren geleden, happy211 zei:

Ik zou zelf inderdaad altijd gewoon aanwezig willen zijn, om je dieren gerust te kunnen stellen voor zover dat lukt, maar ook om te zien wat er gebeurt, vragen te kunnen stellen.

Ik denk dat je dat vertrouwen echt wel weer terug kunt winnen als dat al van toepassing zou zijn. En dat het in het geheel ook niet veel uit maakt of je tijdens het onderzoek er niet zou zijn. Het meenemen in de reismand, in de auto, naar een plek met gekke geuren is ook al vervelend voor ze, dus die negatieve associatie is er toch al.

Ja het vangen op zich is al een dingetje...

Maar ook dat zou een ander volgens mij beter kunnen. Als ik zie hoe makkelijk ze dat in de opvang doen. Volgens mij omdat ze bang zijn van vreemden. Van mij zijn ze niet bang en stribbelen wel tegen.

 

2 uren geleden, To van de Veluwe zei:

Ik merk hier niets na de vaccinatie. Als ze thuiskomen geef ik ze wat lekkers en ze hupsen weer rond. Nu zijn het geen knuffelaars. Aaien doe ik eigenlijk nooit. Houden ze niet van. Ik pak ze tot nu toe alleen bij vaccinatie en als er een  medicijnen moet hebben. Ik wil zien wat de DA doet.

Ik kan ze allevier aaien, als ik ze dat niet meer zou kunnen zou ik wel heel jammer vinden. Bij sommigen heeft dat veel geduld en tijd gekost om zover te komen.

Milky was voor zijn castratie heel erg knuffelig, en na de castratie moest hij jarenlang niets meer van me hebben🥶 

12 januari aangepast door Marcovka2

[To van de Veluwe]

4 uren geleden, Marcovka2 zei:

Ik kan ze allevier aaien,

Wat ik wel leuk vind dat als ze me zien, direct naar me toekomen. Soms struikel ik bijna over ze. Als er vreemden in de ren komen, gaan ze er gelijk op af. Dus wel erg betrokken op mensen en dat vind ik voldoende. Het valt me altijd weer op dat ze niet bang zijn voor ons reuzen. We moeten enorm groot op ze overkomen.

En dan bang zijn voor een kat die al vier jaar elke dag langs de ren loopt en de konijnen volkomen negeert. Dat verbaast me dus.

Gelukkig hebben we de dierenarts niet veel nodig.

[Boris en Beer]

Ik wil er zelf sowieso bij zijn - ik wil weten wat er gebeurt en inderdaad vragen kunnen stellen of toelichting kunnen geven op bepaalde klachten etc. Boris en Beer doen het best goed bij de dierenarts, ze laten veel gewoon gebeuren. Soms kruipen ze gauw weer terug de reismand in, en beginnen dan hard te stampen 🤣 Ik moet ze ook wel eens meehelpen vasthouden, maar heb verder nooit gemerkt dat dat negatief effect heeft op hun band met mij - zodra we thuis zijn, zijn ze weer de oude en lief naar mij.

[bunnyempress]

Op 12-1-2026 om 21:09, Marcovka2 zei:

Ja het vangen op zich is al een dingetje...

Maar ook dat zou een ander volgens mij beter kunnen. Als ik zie hoe makkelijk ze dat in de opvang doen. Volgens mij omdat ze bang zijn van vreemden. Van mij zijn ze niet bang en stribbelen wel tegen.

 

Ik laat ze de bak inlopen. Scarlett blijft lekker zitten, want er is snoep. Lodewijk is weleens aan het dralen. Ik hoef niet op te pakken, maar kan zeg maar klein beetje duwen of doen alsof ik een konijn ben in bij zijn kont *knijpen*. Het is niet echt knijpen, maar simuleert hoe een konijn bijt van "laat me er langs/ga eens vooruit" en dan loopt hij de bak in. Dan gaat hij vervolgens achter Scarlett schuilen, want het einde der tijden is aangebroken... hij moet 5 minuten de auto in en naar de dierenarts. Terwijl Scarlett dan dus blijft eten en/of lekker gaat floppen. 

 

Met oppakken blijft Lodewijk in paniek, dat is echt heel sneu. Die blijft proberen te trappen/draaien/worstelen, dus moet je echt flink beetpakken. Scarlett kijkt wel boos, maar laat zich wel oppakken. En als je blijft aaien en snoep voeren dan is ze ook wel tevreden als je haar weer loslaat. Ze is echt een flink relaxter konijn. Helaas is ze ook een heel stuk slimmer, dus als ze weet dat haar kont geborstelt moet worden gaat ze lekker in een hoek zitten, zodat je er niet bij kan. En als ze vindt dat ze te weinig aandacht heeft gkregen zit ze zo binnen. En ze weet ook  precies waar het eten in huis staat en hoe ze over een hek van 1.20m kan springen. En dat je dus voor water de druppelslang in de border stuk kan bijten... en ga zo maar verder.

[Marjoleink]

Als ik met Clarence en Shira naar de dierenarts ben geweest zijn ze altijd wel een dagje boos op me, maar daarna is het weer over. En volgens mij gaat het meer om het in de mand schuiven en het autorijden dan om de controle.

Ik was voor het eerst met Shira naar de dierenarts, maar dat was een hele belevenis. Waar Clarence een blij ei is en met zich laat sollen, besloot Shira al snel om er niet aan mee te werken. Ze maakte een enorme sprong uit de mand, ik kon haar nog net tegen mijn borst opvangen anders was ze weg geweest. Ze sloeg nog even met haar poot mijn bril van mijn neus, die heeft het gelukkig wel overleefd. Er staat nu een notitie in haar dossier dat er een extra assistente bij moet zijn 😁.

[To van de Veluwe]

Van de week ook een dergelijk verhaal gehoord. Buurvrouw ging met oude kat naar de DA. Ze weet als de kat grr zegt er een uithaal met zijn poot komt. Ze zijn bij de DA en grijpt de kat in zijn nekvel. Ze weet dan hij dan goed te handelen is. De DA was het hier niet mee eens en ze  moest de kat loslaten. Op eigen risico, had ze  gezegd. De naald  gaat er in en grrrr en gelijk een haal met zijn poot. De DA kon pleisters plakken en haar wonden bedekken. Haha.