Kimie

Onze lieve Miffy heeft ons verlaten. Ongeveer een maand geleden at ze opeens moeizaam, maar had ze wel echt eetlust. Voor ons een teken dat ze haakjes had, dus hup naar de dierenarts/tandarts en meteen diezelfde avond weer een vrolijk vreetzakje. Een week later kreeg ze een terugval en knabbelde ze met haar ogen dicht aan brokjes. Hooi ging er in alsof het niets was. Dus even andere brokjes gehaald die zachter zijn, want brokkenpap verdween meteen. En de andere brokjes ook. Omdat ze samen met Brammetje woont gaven we beide soorten brokken na een paar dagen doorelkaar en ze aten allebei weer beide soorten. Ze was weer de oude! Gisterochtend at ze gewoon zoals normaal en s avonds niets meer. Geen brokkenpap, geen aardbeienblad, geen lijnzaad snoepje. Ze keek niet op of om, van heerlijk bol konijn was ze een zielig hoopje geworden, al helemaal ingevallen. En hoe moeilijk ook hebben we op dat moment besloten dat we hoopten dat ze vannacht zelf zou gaan en dat we anders vanochtend meteen naar de DA zouden rijden om haar in te laten slapen. Op haar favoriete plekje in het hok lag ze vanochtend, vertrokken naar de regenboog. Brammetje maakte haar altijd wakker voor het ontbijt, maar nu liep hij alleen, zonder Miffy wakker te maken. Ze heeft vijf jaar bij ons in de konijnen villa mogen wonen in de tuin. Waarvan 4,5 jaar met Brammetje. Ze was afgestaan in Breda bij C&S, dus over haar exacte leeftijd hebben we geen idee, maar ze was al echt een volwassen konijn toen ze bij ons kwam. En wat een lieverdje was het, als ik mij om wat voor reden dan ook verdrietig voelde kwam ze altijd aan hupsen. Ze was absoluut geen knuffel konijn maar op zulke momenten wel.