Ga naar inhoud

Evee

Administrators
  • Items

    46.145
  • Registratiedatum

  • Laatst bezocht

  • Dagen gewonnen

    1.035

Berichten die geplaatst zijn door Evee

  1. Ik denk dat er toch altijd wel beestjes in konijnenvoer zitten, omdat dat gewoon van nature meekomt bij alle producten die geoogst worden. Dus ook in het product waar de konijnenbrokken van gemaakt zijn zit ongetwijfeld dierlijk eiwit van insecten of een muis of kikker of wat dan ook. Ik denk zelfs dat dat bij ons tussen de theeblaadjes zit 😛 Waarom? Omdat dat gewoon niet 100% te vermijden is.

     

    Alleen zien we het vaak niet meer in het eindproduct, omdat dat bewerkt is. Daar zijn we ons dus niet zo van bewust. En daarom is dat geen probleem. 

     

    Van een keer een beestje opeten zal een konijn (of een mens) over het algemeen gelukkig niet direct ziek worden. Maar het heeft wel invloed op kwaliteit en voedingsstoffen. En kan invloed hebben op de spijsvertering.

     

    Als de beestjes nog leven, is het wel een ander verhaal. Maar ook dit is gewoon de natuur. Het kan overigens wel heel vervelend zijn en heel lastig om er weer vanaf te komen.

  2. Bedankt voor de lieve berichtjes.

     

    We missen haar ontzettend, zoveel dingen herinneren aan haar. En met het verlies van Luna haalt dat toch ook wel weer het verdriet van Isis en Hiro terug, die drie jaar geleden vlak na elkaar overleden zijn. Het is echt heel erg gek zonder katten in huis. Toch hebben we de beslissing genomen nu niet opnieuw aan katten te beginnen. Finn gaat er niet super goed mee, die is het eigenlijk ook niet goed gewend met katten, omdat Luna doof was toen hij in huis kwam en vooral boven woonde. Daarbij is mijn man allergisch voor katten (de katten waren eerder in mijn leven dan hij was, dus pech voor hem, maar nu we opnieuw voor zo'n keuze staan, speelt dat wel mee). 

    Maar het is dus wel heel gek, alle kattenspullen uitzoeken en weggeven. En de stilte in huis maakt dat we herinnerd worden aan het feit dat ze er niet meer is. 

    • Verdrietig 1
  3. Gisteren zijn we met Finn naar de dierenarts geweest, gewoon omdat ik ook even haar mening wilde over de epilepsie behandeling.

     

    We zouden nog ietsje lager kunnen, maar eigenlijk raadde ze het niet aan omdat er dan ook weer meer kans is dat de aanvallen terug komen. 

    Alternatief is overstappen naar een ander middel. Maar dat is 10x zo duur als wat we nu geven en met het formaat hond dat Finn is, gaat dat over honderden euro's per maand. Als het moet, moet het natuurlijk, maar voor nu blijven we hier op en kijken we hoe het loopt, tegen eind dit jaar weer controle. 

     

    Finn is 3 kg afgevallen maar heeft nog wel wat overgewicht, we mogen dus nog eventjes doorgaan met afvallen 😉 

     

    Finn heeft veel last van "kwaaltjes". Dan heeft hij opeens ergens een plek met schilfers, dan weer een hotspot, dan weer een voorhuidontsteking. Zijn weerstand is laag. De dierenarts denkt niet dat dat een bijwerking is van de medicijnen, de lage weerstand, en adviseert om aanvullend te kijken naar weerstand verhogende middeltjes voor Finn. Daar moet ik nog even goed induiken (tips zijn welkom). 

  4. Er zitten wat extra vitamines in toegevoegd, dus voor konijnen met lage weerstand kan het handig zijn.

     

    Zelf mengde ik het voor Brenda met de normale adult, dus die kreeg een mix van de gewone en de mature. Maar die was al 10. Wat ik nog over heb gaat nu als "snoepje" naar Harold. Die krijgen de gewone adult, maar aangezien Harold ook op leeftijd is, krijgt hij het dus als extraatje. 

  5. Brenda kwam bij ons wonen nadat Joris zijn vriendin, Binky was overleden. Voor Joris had ik een afspraak gemaakt bij de konijnenopvang (knijn & ko). Met de eerste dame had hij geen klik, met de tweede dame wel. Dat was Brenda. Die naam had ze al in de opvang. Ik dacht eigenlijk dat ze rode ogen had en vond haar eigenlijk niet zo heel mooi, een beetje een dun, langwerpig konijn, magertjes ook, maar Joris leek haar een leuke meid te vinden dus Brenda kwam mee naar huis.

    In het verblijf naast de koppeling van Joris en Brenda zat toen een grijs middelmaat konijn, Charlie, een langzitter. Zij zou niet bij Joris passen, zat niet op haar plek in de opvang, maar later heb ik haar toch geadopteerd 😉 Zij kreeg later Harold als vriendje. Maar goed, dit gaat om Brenda.

     

    Bij thuiskomst Brenda eens goed bij daglicht bekeken en wat bleek, ze had helemaal geen rode ogen maar hele mooie blauwe! Ze was dol op graven en had best wat pit in zich. Maar ze was ook een kroelkonijntje, wel op haar voorwaarden, maar ze kwam met veel nieuwsgierigheid kijken wat voor lekkers je bij had, als ik in de ren zat liep ze lekker over mij heen. Als ik de deur open liet was ze de eerste die de tuin ging ontdekken. Een kleine vrolijke avonturier.  Ze kwam wat aan en kreeg een mooie volle ronde toet. Joris en Brenda bleken een goede match te zijn, ook toen het minder goed ging met de gezondheid van Joris. Brenda is hier een paar keer van verblijf verhuisd, eerst in de oude ren, waar ze flink kon graven. Daarna een tijdje in de volière, omdat we de oude ren en schuur gingen slopen omdat we een stuk tuin hadden bijgekocht achter onze tuin. En toen nog een paar maanden in de bedrijfsloods, omdat de tuin opgeknapt werd. Uiteindelijk kwam ze samen met Joris te wonen in de huidige rennen.

     

    Helaas is Joris aan EC overleden een paar jaar terug. Ik wilde al langere tijd terug naar één koppel konijnen en besloot te kijken of Brenda samen kon leven met de buren, Harold en Sofie. Dat kostte wel wat moeite, omdat Sofie behoorlijk pittig en knorrig is. Maar Brenda liet haar gewoon doen en trok haar eigen plan, het ging goed samen. Vooral met Harold was de klik er wel. Tot afgelopen maart, toen Brenda blind begon te worden.  Een drietal is dan toch te druk, ik besloot haar apart te zetten. Daar knapte ze in eerste instantie best van op, ze werd weer actiever, ik zag haar graven, lekker knaaghout knabbelen, ze at gewoon goed, eigenlijk leek het best wel ok te gaan. Behandeling hielp helaas niet. Oogdruppels, behandeld tegen EC, maar dat maakte geen verschil. Brenda werd volledig blind. De bult op de kin groeide. En twee weken geleden ontdekte ik nog meer bultjes, bij haar tepels. De bult bij haar kin werd groter en maakte dat ze lastig water kon drinken uit de bak. Ik twijfelde of het wel echt een vetbult was (dat was wat uit het onderzoek kwam). Ze at nog wel groenvoer, maar brokjes eigenlijk nauwelijks nog. Het werd tijd om haar te laten gaan.

     

    Even was ik nog bang ook Harold mee te moeten nemen, die stopte namelijk ook met eten zaterdag. Twee kettingkeutels later was die echter weer de oude. 

     

    Ik heb niet het idee dat Brenda nog veel meekreeg van de rit en het dierenarts bezoek. Ze leek zich de laatste twee weken steeds vaker terug te trekken in zichzelf, in haar eigen wereldje. Ze staarde apatisch voor zich uit en was niet meer actief. Ze was ook zo weg, vredig in slaap. Ze is samen met de as van Joris in de tuin begraven.  De precieze leeftijd weet ik niet, maar ze is ongeveer 10 jaar geworden. 

     

    Screenshot_20200815-101220_Gallery.jpg

    • Vind ik leuk 8
  6. Bijna 20 jaar geleden leende ik een konijnen traliekooi uit aan iemand, hun rammetje zou gecastreerd worden. Op de dag dat we de kooi op zouden halen, waren er echter 2 kitlens in geboren! Alsnog zijn we gaan kijken, maar pas 6 weken later haalden we de kooi op. Met kitten. Ja, te vroeg, maar die mensen gingen verhuizen en wilden dat toen. Net zo groot als mijn hand was Luna. Vanaf dat moment sliep ze bij mij in bed, in mijn nek. Tot en met afgelopen nacht heeft ze dat gedaan. 

     

    Ik heb heel wat dieren gehad en we verzorgen ze allemaal goed, maar sommige raken echt een gevoelig plekje in je hart. Onze laatste hond Qila deed dat bij mij. Maar ook Luna.

     

    Een karaktervol katje met een eigen willetje. Omdat een kat alleen niets is, haalden we Isis uit het asiel. Een jaartje later kwam Hiro aanlopen, een rode zwerfkat. Ze werden dikke maatjes. Nadat Isis en Hiro een paar jaar terug vlak na elkaar overleden, werd Luna zelfs depressief en hebben we weken antidepressiva zalf gesmeerd op haar oortjes om haar er door te krijgen. 

    Later, een jaar of 5 geleden, had Luna een gekke bult op de buik. Het leek een vetbult, maar die gaf toch wel last. Tijdens de operatie bleek het een buikbreuk,  waar haar blaas doorheen kwam 😱. Toen had ze ook al hartruis en schildklierproblemen. Vanaf toen was elk jaar een bonusjaar voor ons idee. Telkens kwam er wat bij aan kwaaltjes. Ze werd doof, had wat bultjes, problemen met evenwicht en gewrichten, at slecht. Kipfilet en pure slagroom hield haar de laatste weken op de been. Dan weet je dat het tijd is. Vanochtend zat ze bovenaan de trap te wachten op haar eten, maar dat duurde een paar minuten. Tegen de tijd dat ik boven kwam, was ze er alweer in slaap gevallen. Met een mauw werd ze wakker en at ze haar kipfilet. Die ze in de auto op weg naar de dierenarts overigens weer uitkostste. 

     

    Ze had het nog even goed benauwd bij het inslapen, de dierenarts voelde ook vocht in haar buik. In mijn armen is ze ingeslapen. 

     

    Ze is begraven in de tuin. Met de as van Hiro en Isis erbij. Dat stond nog in de blikjes op de kast omdat het niet goed voelde daar wat mee te doen tot dit moment. Nu rusten ze weer samen. 💔

     

    Luna 2006 (1).jpg

     

    IMG_3339.jpg

     

    IMG_20200423_095429_964.jpg

    luna.jpeg

     

     

    • Verdrietig 6
  7. Ik heb a.s. maandag een afspraak bij mijn voorkeur-dierenarts, die deze week weer met een eigen praktijk is begonnen. Ik denk dat het inslapen gaat worden, maar ik wil haar eerlijke mening er over. Het is zo lastig, Brenda zit al een tijdje rond die grens dat ik twijfel. Brokjes eet ze bijna niet meer, soms twee of drie op een dag, soms niets. Groenvoer eet ze nog wel en krijgt ze volop, ook nog wel wat hooi. Ik vrees dat ze misschien toch wat haakjes ofzo er nog bij heeft gekregen. Ik merk ook dat drinken lastiger gaat door de bult in haar nek. Ook is ze eigenlijk alleen nog eventjes actief als ze groenvoer krijgt, verder zit ze alleen maar een beetje apathisch te zitten. Graaft niet meer, speelt niet meer, alleen vers knaaghout doet ze nog wat mee. De bultjes bij haar tepels zijn wel gelijk in grootte gebleven, die in haar nek is wel groter. Lastig hoor, aan de ene kant denk ik soms, ze is nog te goed. Aan de andere kant vind ik het leven dat ze nu heeft ook niet van de kwaliteit die ik mijn konijnen gun. 

    • Verdrietig 4
  8. Met een willekeurig konijn koppelen is een beetje als op een blind date gaan. Probleem is vaak wel dat als het niet klikt, je met het konijn zit. Daar kun je op zich wel afspraken over maken, maar dat loopt wel eens mis. Tot aan konijnen die helemaal niet gecastreerd blijken te zijn aan toe.

     

    Mijn advies is ga naar een konijnen opvang en laat jouw konijn daar koppelen. Daar hebben ze meerdere potentiële partners en de kennis en ervaring met koppelen en kun je op terugvallen bij problemen.  De kans dat jouw konijn via die weg de ware liefde gaat vinden is veel groter dan zelf met een willekeurig konijn proberen.

     

  9. Wat een narigheid. Voor zo ver ik weet verdwijnt een abces niet met pijnmedicatie bij een konijn, bij konijnen zijn abcessen best ellendig. Ik verwacht niet dat je hiermee het probleem oplost, het is wel een ontstekingsremmer, maar ook weer niet zo sterk. 

     

    Is er ook naar het gebit gekeken? Zijn er al foto's gemaakt? Zo ja, wat was daar op te zien?

     

    Het zou wel fijn zijn dat je een oorzaak hebt zodat je beter weet wat de opties zijn. 

    Ik zou zelf om foto's vragen als die nog niet gemaakt zijn, in de hoop dat je daarmee mogelijk een oorzaak kan vinden of op zijn minst oorzaken uitsluit. 

     

  10. Namu is vernoemd naar een orca 🤔

     

    Nee, niet echt aanvaringen. Ze rent er soms een beetje achteraan, maar (voor Namu) meer speels dan echt jagen. Maar ze ligt vaak ook gewoon in de tuin terwijl de merels vlak bij naar eten zoeken. 

     

    Pesten als in dat ze de honden soms ook wel wat uitdagen, zo lijkt het. Echt agressief of territoriaal zou ik het niet noemen, eerder nieuwsgierigheid, te nieuwsgierig blijkbaar. 

     

    De merels nestelen niet bij ons, komen in onze tuin voor voedsel. 

     

    Het is inderdaad natuurlijk en onnatuurlijk tegelijk. Het is natuurlijk gedrag van een dier dat er eigenlijk van nature niet hoort. Bij Namu zit dat instinct er nog wel echt in, om zelf je eten bij elkaar zoeken. 

     

    Toch voorkom ik het liever, vind het toch vervelend als ze een ander dier doden. Maar dit is in onze omheinde, goed afgesloten tuin en verder is ze altijd aan de lijn. Je kan helaas niet alles onder controle houden. 

×
×
  • Nieuwe aanmaken...

Belangrijke informatie

Onze website website maakt gebruik van cookies. Meer informatie hierover lees je bij onze privacy policy Privacybeleid .