Ik heb wel met 2 andere dierenartsen gesproken uit deze praktijk, waaronder onze eigen. Beiden vonden het vreselijk.
Maar ja ..... don't bite the hand that's feeds you.....
Het vertrouwen in dierenartsen in het algemeen heeft dit persoon hiermee ook kapot gemaakt.
Misselijke machtspositie heeft deze dierenarts in kwestie. 1 van de eigenaren die denkt boven wet en regelgeving te staan.
Vooral het gebrek aan zelfinzicht en überhaupt gevoel te hebben voor andermans dieren en verdriet, zit me nog het meeste dwars.
Het waren mijn dieren ! Onze gezinsleden !
En het feit dat een ander mens, een dierenarts notabene, daar met zoveel arrogantie, en weet ik wat er nog meer ontbreekt bij dit persoon, mijn dieren laat lijden en daar zo gemakkelijk bij weg stapt.....daar kan ik niet tegen.
Ik ben niet van wraak zoeken maar wel van gerechtigheid.
Ik ben allergisch voor onrecht.
Ik zal deze momenten nooit weer uit mijn hoofd krijgen. Het onbegrip in haar ogen, van bijna een uur lang, terwijl ik zachtjes tegen haar praatte en zei dat haar maatje boven al aan het wachten was. Dat hij nu weer kon rennen en ze samen door velden vol van weegbree zouden sjesen.
Het schuldgevoel van het niet ingrijpen raak ik ook niet kwijt.
Ik heb tegen mijn partner gezegd dat het te lang duurde, maar die snapte niet wat ik bedoelde, en ik wilde geen scène trappen omdat ik niet wilde dat ze mij boos zou meemaken, terwijl ik zo graag wilde dat ze samen vredig heen zouden gaan.
Ik ben zo woedend van onbegrip en zo verdrietig.