Erelijst

Onze konijnen Ollie en Pip hebben een nieuw verblijf! Ruim hok waar ze binnen kunnen zitten met daaraan een ren met graafbak. Na wat gesproei door onze voedster en overal keutelen hebben ze nu voor het plassen een vaste plek gevonden... Je houdt het niet voor mogelijk, maar het is de meest onhandige plek die er is. In een hoekje, onderaan het trapje, waar ik nauwelijks bij kan om het schoon te maken (alleen met een veger met lange steel). Het is een plekje van zo'n 10x20 cm, dus ook geen ruimte voor een toiletbak. Zucht! Hebben jullie een oplossing om ze ergens anders te laten plassen? Is er een manier om die plek onaantrekkelijk te maken? Ik heb er nu een stukje opgevouwen krant neergelegd, maar echt helemaal in het hoekje kom ik niet. En ik vraag me af of ze dat laten liggen. Op de etage van het hok waar ze eten, poepen en plassen ligt bodembedekking. Verder in het hok niet. Kan het helpen om helemaal geen bodembedekking neer te leggen?

Lastige keuzes, die we liever niet maken. Ik zou de keuze maken door mijzelf deze vragen te stellen: Wat gaat de operatie verhelpen/verbeteren? Wat zijn de risico's? Wat is de kwaliteit van leven op dit moment? En hoeveel verbetert dat met een eventuele operatie? In mijn ervaring, als een dierenarts inslapen voorstelt, is het daar niet te vroeg voor. Hoe rot zo een keuze maken ook is. Aan de andere kant kun je de operatie overwegen als dat echt verbetering kan geven. Dan snap ik volledig dat je dat wil proberen. Maar als die kans klein is, kans op herhaling van problemen groot is, en/of de conditie zo slecht is dat een operatie op zich veel risico geeft, dan zou ik persoonlijk wel voor inslapen kiezen. Hoe moeilijk het ook is, het kan je konijn wel van pijn en ongemak verlossen en persoonlijk ben ik blij dat we die keuze mogen maken voor onze huisdieren. Of dit dan het juiste moment is, dat is aan jou als baasje om in te schatten.

Bedankt voor de lieve berichtjes. Brenda wordt gemist door ons. Extra aandacht en knuffels voor Harold en Sofie om dat te compenseren, waar Sofie niet zo heel erg op lijkt te zitten wachten, maar Harold waardeert het gelukkig wel.

Hoi allemaal, Ik ben zojuist terug gekomen van de dierenarts zonder mijn konijn. Ze is helaas bij de dierenarts plotseling overleden. Allebei mijn konijnen presenteerde gister met gasbuik dus met spoed naar de dierenarts gegaan, ze kon geen onderliggende reden vinden en gaf aan dat ze er eerst bovenop moeten komen voordat we weer verder kunnen kijken. Mijn ram is na een nacht er weer redelijk bovenop gekomen, eet nog niet zoals hoort maar eet wel wat en heeft wel gekeuteld en geplast. Dit was niet het geval voor mijn voedster, die is vandaag alleen maar achteruit gegaan dus weer met spoed naar de dierenarts. Het enige wat daar gedaan kon worden was onderhuids vocht toedienen en verder gaan met de dwangvoeding, pijnstilling, cisaral en emeprid. Toen ik de auto in stapte en de straat uitreed zag ik dat ze omgevallen was en het leek alsof ze aan het schokken was, met piepende banden terug gereden naar de dierenarts waar ze helaas is overleden. Door dit alles voel ik me natuurlijk erg *pom-pom*, schuldig en verdrietig. Maar nu is haar broertje alleen, hij was niet mee naar de dierenarts omdat ik hem die stress niet wilde aandoen en ik dit natuurlijk niet zag aankomen. Ik weet niet zo goed hoe nu verder, hij heeft dus ook geen afscheid kunnen nemen en in mijn verdriet heb ik er niet aangedacht om mijn voedster mee naar huis te nemen. Ik ben nu niet in staat om na te denken over een nieuw maatje voor hem, het is allemaal pas net gebeurd en hij is zelf ook nog herstellende van zijn gasbuik. Tuurlijk wil ik doen wat het beste voor hem is maar hier heb ik nog geen ervaring mee. Wat moet ik verwachten in zijn rouwproces en wat kan ik doen om hem te ondersteunen? Ze waren allebei bijna 5 jaar en zitten zover ik weet al hun hele leven samen, (met 2 jaar geadopteerd uit het asiel). Bij voorbaat dank.