Spring naar bijdragen

Kenijn

Members
  • Aantal bijdragen

    111
  • Geregistreerd

  • Laatst bezocht

Waardering in de gemeenschap

22 Uitstekend

Over Kenijn

  • Rang
    Lamprei

Recente profielbezoeken

Het blok recente bezoekers is uitgeschakeld en wordt niet getoond aan andere gebruikers.

  1. Ik zou de speeltjes tijdens de koppeling sowieso weghalen. Koppelen doe je het beste meerdere dagen op neutraal terrein, zodat niets de geur van een van de konijnen heeft, en niet één konijn een voorsprong heeft en het als zijn territorium beschouwt. Het hok en de ren van je konijn moet je ook goed schoonmaken voordat je beide konijnen er (na de koppeling op neutraal terrein) in zet. Gaat dat allemaal goed, dan zou ik speeltjes terug gaan geven. Wassen lijkt me een goed idee, zodat ze niet langer naar je huidige konijn ruiken.
  2. Er zijn natuurlijk verschillende gradaties van tamheid, en natuurlijk zijn er zelfs konijnen die altijd bang voor mensen blijven (ik vraag me af of die wel gesocialiseerd zijn, of ze een trauma hebben opgelopen, of dat ze een bange moeder hadden en van haar een slecht voorbeeld hebben gekregen). Maar de kans dat je een band met je konijnen krijgt, is vele malen groter als je daar vanaf het vroegste begin veel in investeert. (En dat is in mijn ogen veel waard, want zelf heb ik nu twee knuffelkonijnen die uit zichzelf bij mij op schoot springen, en die ik zelfs heb geleerd over hindernisjes te springen.) Ook al zijn er natuurlijk geen garanties. Dat konijnen zindelijk kunnen worden, heb ik al heel vaak gelezen. De mijne zijn het in elk geval, ook mijn ongesteriliseerde voedster die nu in de puberteit is. Dus dat kan zeker, en dat is vooral handig als ze binnen wonen. In een paar dagen tijd hebben ze het al geleerd. Van nature lijken konijnen niet graag op een gladde ondergrond (zoals zeil of laminaat) te plassen, maar lijken ze een voorkeur te hebben voor een rulle ondergrond, bijvoorbeeld de houtkorrels in hun toiletje. Sommige mensen focussen zich uit voorzorg vooral op de dingen die mis kunnen gaan als je konijnen houdt. En natuurlijk is het goed om daar rekening mee te houden. Maar het kan ook gewoon goed gaan en verschrikkelijk leuk zijn!
  3. Op meerdere plekken las ik dat de overgang van buiten naar binnen niet zo'n probleem is en in principe het hele jaar door kan. Een overgangsfase van drie maanden is wel een gedoe, en érg lang. Houdt deze fokker de konijnen buiten, of zitten ze bij haar in een schuur? (In dat geval is de overgang van buiten naar binnen minder groot, lijkt me.) Als het inderdaad zo lastig is als Evee zegt, zou ik zelf voor voorjaarskonijnen kiezen, zodat ze de eerste tijd probleemloos naar binnen kunnen, of zodat het voor jezelf en je kinderen prettig is om de eerste tijd veel buiten bij ze te zijn. Want konijnen zijn zó veel leuker als je er echt een band mee opbouwt.
  4. Als je buitenkonijntjes met wintervacht in de winter naar binnen haalt en ook binnen houdt, dan kan het wel toch? Dan zullen ze zich aanpassen aan de temperatuur binnen, dacht ik. Dat ik dit zeg, is omdat je buitenkonijntjes in de winter niet (te lang, of überhaupt niet) naar binnen kunt halen ivm hun wintervacht. Terwijl wij mensen het in december, januari ook niet zo lekker vinden om langdurig buiten te zitten. Gevolg: de jonge konijntjes krijgen maar weinig aandacht, júist in die cruciale eerste maanden waarin je ze tam wilt maken en aan mensen wilt laten wennen. Wat ik zelf zou doen: de konijntjes de eerste maanden, dus tot het voorjaar, binnen houden, bijv in een ren of een aparte kamer/de keuken. Binnen heb je niet eens een hok nodig; een kartonnen doos als schuilhuisje is genoeg. En konijnen kunnen vrij makkelijk zindelijk worden, dus hun plasjes en een groot deel van de poepjes kunnen ze doen op een kattenbak. Binnen wennen ze aan mensen en kunnen je kinderen uren bij ze op de grond gaan zitten, de beestjes over zich heen laten klimmen, ze voorzichtig aaien en ze op schoot voeren, zodat er echt een band ontstaat. (Konijnen kunnen echt heel tam worden, maar daar moet je dan wel veel tijd in steken, juist ook in die eerste maanden.) Als de winter voorbij is kun je ze in het voorjaar weer aan de buitentemperatuur laten wennen en er uiteindelijk buitenkonijntjes van maken. Maar dan heb je wel die eerste babyfase van héél dichtbij meegemaakt. Ik zou dat persoonlijk echt aanraden.
  5. Kenijn

    hoge plekken opzoeken

    Als ik gebukt zit om poepjes van de grond te rapen en plasjes uit de wc's te scheppen, kan mijn voedster zomaar ineens op mijn rug springen. Daar loopt ze dan een beetje heen en weer, en als ik me stil houd blijft ze best een tijdje zitten. Mijn konijnen hebben ook kartonnen dozen van verschillende hoogtes, waar ze graag op zitten. En ook op het deksel van de mensenwc, die zich in hun verblijf bevindt, vind ik regelmatig een keutel. (Ik check standaard heel vaak of het deksel echt dicht is, want ik moet niet hebben dat ze op een dag in de wc landen natuurlijk.)
  6. Wat een ontzettend leuke, grappige beestjes om te zien trouwens! Ik hoop dat het een gezellig koppel blijft.
  7. Dit is niet meer adviseren of informeren, dit is sturen, bijna dwingen, en met een vingertje wijzen. Hoe weten wij zo zeker dat het met die beestjes van haar niet goed gaat komen? Natuurlijk kunnen we hier wel wijzen op alle voordelen van de opvang en alle risico's en minpunten van zelf fokken, zoals ook de mogelijke heel hoge dierenartskosten. Maar we leven in een vrij land, en de keuze is aan Glo, die hopelijk wat ze doet zo verantwoordelijk mogelijk aanpakt.
  8. Het lijkt me inderdaad een onderneming met veel mitsen en maren, en een grote verantwoordelijkheid. Maar als je vooraf overal goed over na denkt, zoals wat je met de jongen doet, lijkt het me niet per se verkeerd. Vooral als je echt genoeg ruimte hebt om ze (eventueel in losse koppels, evt met konijnen van buiten aangevuld als er tussen broers en zussen geen match is) te houden. En je kunt de mannetjes toch met 12 weken al castreren, en de diertjes tussen 10 en 14 weken samen zetten met hun eigen geslacht?
  9. Misschien ook handig om de konijnen uit elkaars zicht te zetten, dat zou ook rust kunnen brengen. Het schijnt dat konijnen die elkaar zien, maar niet bij elkaar kunnen komen, frustratie opbouwen, ook richting elkaar.
  10. Ik heb hier geen ervaring mee. Toch een gedachte: Aangezien je een ram en een gedekte voedster toch weer uit elkaar moet halen, zodat de ram lang alleen zit, kun je misschien beter alleen een voedster nemen, en haar laten dekken. En dan later een groep of koppel samenstellen met de konijnen uit het nestje. Maar inderdaad, een zwangere voedster uit de opvang zou mooi zijn.
  11. Heel herkenbaar! Ik heb het idee dat mijn voedster het rammetje ook vaak likjes geeft, en meteen daarna haar hoofdje onder zijn hoofd duwt, zo van: nu is het jouw beurt. Supergrappig om te zien, het lijkt in mijn ogen erg op menselijk gedrag. (Iets voor de ander doen in de hoop dat je er iets voor terugkrijgt.)
  12. Kenijn

    koppelen

    Ik heb ze een tijdje apart gehouden, waarbij ze elkaar niet konden zien of ruiken. Toen ben ik een paar dagen naar mijn ouders gegaan, neutraal terrein dus, waar we in de keuken een ren hebben neergezet. Daar hebben de konijnen vijf dagen samen gezeten voordat ik ze terugbracht naar hun gezamenlijke verblijf in mijn huis. Het zwakste konijn, mijn rammetje, gaf ik een voorsprong door hem als eerste in de ren rond te laten lopen en te laten plassen in het toiletje. Toen ik het dominante vrouwtje erbij zette, vluchtte hij steeds in het toilet, de enige plek waar zij hem met rust liet. Ook gaf ik ze in het begin brokjes om in elkaars buurt te eten. Het voer leidde hen af, zodat ze elkaar tijdens het eten verdroegen. Het was echt een beetje puzzelen om te zien wat werkte. Ik was in het begin ook bang dat het mislukte omdat ze zo vochten. (Tijdens het vechten duwde ik ze uit elkaar met een keukenhandschoen.) Maar dat werd dus geleidelijk minder, en in de loop van de dag accepteerden ze elkaar.
  13. Klopt, ik had ook kunnen vragen waar ze haar idee over calcium en wortelhooi op baseerde.
  14. Kenijn

    koppelen

    Wat een vervelende situatie zeg. Ik heb zelf ook twee jonge konijnen gekocht dit jaar, een voedster en een ram. Toen ik ze na de castratie van het rammetje bij elkaar zette, werd er in eerste instantie ook gevochten en zelfs gebeten, maar dat hield al snel op, en heel geleidelijk ontstond er toenadering. Inmiddels zijn het dikke vriendjes. Bij mijn konijnen is het dus gelukkig goed gegaan. Maar ik heb wel stilgestaan bij wat er zou gebeuren als ze niét zouden matchen. Ook voor mij was het geen optie om één van de konijnen om te ruilen bij de opvang, omdat ik me enorm aan beide diertjes heb gehecht en al honderden uren met ze samen heb doorgebracht. Dat je je konijntjes allebei wilt houden begrijp ik dus ontzettend goed, ik denk dat ik dat zelf ook had gedaan. Nu mijn konijntjes een paar weken samen zitten, zie ik wel heel duidelijk dat samen-zijn een enorme meerwaarde voor ze heeft. Ze zijn zelden langer dan een paar minuten bij elkaar uit de buurt, en ik denk dat hun lichaampjes elkaar ongeveer 80% of 90% van de tijd aanraken. Blijkbaar hebben ze een enorme behoefte om een ander konijn tegen zich aan te voelen en te zien en te ruiken. Als mijn voedster een tijdje bij mij op schoot zit, staat het rammetje beneden bij mijn voeten op haar te wachten, of loopt hij haar overal te zoeken. Ze lijken behoorlijk onafscheidelijk. Dus in die zin is het inruilen van één van je konijnen bij de opvang voor een passend maatje wel van meerwaarde. Voor hen, maar ook voor jezelf: het is superleuk om de interactie en het kleffe gedrag tussen twee konijnen te observeren. Maar het is uiteindelijk jullie beslissing. Een konijn waaraan je gehecht bent omruilen, is hartverscheurend. Dat telt natuurlijk ook mee. Veel sterkte en succes ermee!
  15. Mijn rammetje was op de dag van de castratie nog een beetje suf, dus toen heb ik hem met rust gelaten zodat hij lekker kon doezelen en slapen. De dagen erna heb ik hem juist wat extra aandacht gegeven, maar op een rustige manier, dus bij hem gaan zitten/liggen en een beetje aaien. Maar dat werkt natuurlijk alleen als het konijn eraan gewend is en je merkt dat hij dat prettig vindt. Ik vond de castratie van tevoren trouwens heel spannend, maar het viel me achteraf ontzettend mee. M'n rammetje was heel snel weer ontwaakt uit de narcose en at al vrij snel weer. Ook kreeg hij z'n levendigheid in de loop van de dagen weer helemaal terug. Dus als alles goed gaat, hoeft het helemaal niet zo ingrijpend te zijn. (Hoewel ik natuurlijk niet weet wat er is omgegaan in zijn hoofdje.)
×
×
  • Nieuwe aanmaken...

Important Information

Onze website website maakt gebruik van cookies. Meer informatie hierover lees je bij onze privacy policy Privacybeleid .