Spring naar bijdragen

Vera90

Members
  • Aantal bijdragen

    22
  • Geregistreerd

  • Laatst bezocht

Waardering in de gemeenschap

6 Neutraal

Over Vera90

  • Rang
    Groentje

Recente profielbezoeken

Het blok recente bezoekers is uitgeschakeld en wordt niet getoond aan andere gebruikers.

  1. Update vanuit deze kant, Puk doet het heel goed gelukkig! Dat geeft zo veel opluchting. Neemt niet weg dat ik uiteraard overweeg om er een pluis bij te zetten (na een succesvolle koppeling), maar het is fijn om te zien dat ze niet al in de eerste dagen wegkwijnt zonder Evi. Ze eet en drinkt goed, eet goed hooi, en poept en plast. Verder rent ze rondjes in de ren en maakt af en toe binkies. Ziet er voor mij uit als een blij konijn. En dat vind ik toch wel echt een enorme opluchting en wilde ik even delen :)
  2. Ja thanks @Huiself ik heb mijn eigen DA uitgezocht op konijnkundig dus dat zit wel goed, hebben ook naar mijn mening achteraf hele goede nazorg verleend en ook goede toelichting kunnen geven op de problematiek bij Evi. Maar zo'n spoeddienst die je 's avonds belt... je weet nooit wie er uit de regio dienst heeft, en helaas was dat niet mijn eigen DA. Grote kans dat dit inderdaad geen konijnenspecialist was maar meer honden-kattendokter (zonder oneerbiedig te zijn!). Balen dat het zo is gelopen. 😞 😞
  3. Het is lastig inderdaad. Ik beschik zelf niet over die medicijnen die je noemt. Maar ik zit nu weer op zo'n punt van had ik zelf maar doorgepakt en 's avonds om 22:30uur nog tegen de DA gezegd dat ik per se wilde langskomen. Maarja ik ben geen dierenarts zelf dus ja ik weet het ook niet en ga af op wat men mij adviseert... Met eer en geweten gehandeld en gedacht 'zolang er voer in gaat, houd ik de darmen in ieder geval aan de gang'. Maar alles lag echt al stil. @Huiself De DA heeft de volgende ochtend bij opname geen dwangvoer gegeven maar uitsluitend medicatie dus zij heeft wel goed gehandeld. Ik twijfel wel over het telefonische consult... maar het zoeken naar een schuldige gaat Evi niet terugbrengen helaas. Het is uitsluitend een uitweg zoeken in het verdriet.
  4. Oke gisteravond toch nog een keer de dierenarts gebeld om het hele verhaal nogmaals te horen. Het schuldgevoel is nu wel redelijk weg want de dierenarts zei dat het echt goed was dat ik was gaan dwangvoeren. Dat is nu eenmaal EHBO bij konijnies die niet eten. Evi had heel veel gas ook in haar darmen en maag én dus een verstopping. Ze gaf aan dat het gewoon echt teveel bij elkaar was, maar ook de lichtelijke onderkoeling, lichte uitdroging en haar lever waren niet top. De vraag was echt of ze het had gehaald als ik de avond ervoor al met medicatie bij een DA was gestart. Het was too much bij elkaar. Echt bizar hoeveel er mis kan zijn met een beestje zónder dat je iets doorhebt. Het zijn echt meesters in het verstoppen van pijntjes en kwaaltjes. Puk gisteravond geknuffeld en wat lekkers gegeven haar ook in de ren losgelaten. Het gekke is dat ze eigenlijk gewoon heel opgewekt is. Binkies werden er meteen gemaakt en er werd lekker gerend. Het lijkt echt alsof ze er niet zoveel last van heeft, maar wat niet is kan nog komen. Had er gisteren nog een knuffel bij in gelegd zodat ze daar tegenaan kon leunen, maar daar werden meteen de oortjes vanaf geknaagd en was het meer een uitdaging om het ding te slopen... dus dat heb ik voor de veiligheid maar weer weggehaald. We gaan het even aankijken met Puk en laten haar anders weer koppelen. Daarnaast proberen we ons eigen verdriet een plekje te geven.
  5. @Evee je hebt gelijk dat het dwangvoeren dus inderdaad ook slechte resultaten kan opleveren. Daarom voel ik me dus ook heel schuldig want ik ben maar blijven voeren. Al moet ik zeggen dat er qua gram misschien max 5 gr in is gegaan... Ik ben zelf ook geen voorstander van Olvarit en heb daarom ook juist bewust gewoon Science Selective opgelost in water. Advies van de DA in de avond was om ook 's nachts nog te dwangvoeren... maarja aan de telefoon is natuurlijk moeilijk vast te stellen dat het om een verstopping gaat ipv gas. Toen was er ook nog geen bol buikje, dat was pas 's nachts (en oh wat was ik trots en gelukkig dat het lukte 's nachts, but boy was I wrong...). Hoe dan ook de situatie is heel verdrietig en jullie verhalen lezende vraag ik me af of het überhaupt anders was afgelopen als er eerder naar de DA was gegaan. Ik weet het niet. @Marjoleink, goeie daar valt inderdaad iets voor te zeggen. Dan moet ik alleen wel even mijn verdriet opzij zetten en hierin niet laten meespelen dat ik het 'vervangen van konijn' vind maar gewoon kiezen voor wat het beste is voor Puk.
  6. Dankjewel voor jullie reacties, dat geeft wat steun! Het is ook zo lastig, konijntjes zijn zo ontzettend kwetsbaar... Het is ook heel lastig, je doet wat je denkt dat goed is en ik heb echt het aller allerbeste voor met m'n beestjes, en dan dit! Er zijn zoveel konijnen die een slecht leven leiden en waar nooit wat mee is, en voor de mensen die het beste geven en willen lijkt het dan soms niet weggelegd.... Vraag is nu wel of er nog een nijnie bij moet als maatje voor Puk? Normaal gesproken zou ik daar niet zo lang over nadenken en weet ik dat ze beter met z'n tweetjes kunnen zijn. Maar ik ben nu zwanger en de baby komt over 15 weken... ik wil wel dan beide konijnen (als het er twee zouden worden) genoeg aandacht kunnen geven (zeker in het begin als het nog een pril nieuw koppel is) en dat gaat even niet met een baby erbij. Dus ik denk dat het misschien over een half jaar ofzo pas wordt... maarja kan dat allemaal zo lang? Puk maar extra knuffelen ofzo?
  7. Vera90

    Ik voel me schuldig!

    Afgelopen maandag kwam ik thuis na mijn werk en viel Evi ineens niet meer aan op haar voer terwijl haar zusje dit wel deed. Oftewel bij mij gingen meteen de alarmbellen af. Even een uurtje geprobeerd met lekkers maar toen toch gelijk brokjes opgelost in water en gestart met dwangvoeren. Dat was een hele kus. 's Avonds om 22:00 ook weer dwangvoer gegeven, dat ging al beter en toch om 22:30u de DA gebeld. Ik moest voelen of er een ballonnetje in haar maag zat, dat kon ik niet zo voelen, maar de DA zei dat met dwangvoeren ik de nacht wel door zou komen (dus ook om 02:00u nog even dwangvoer geven). 's Morgens met veel zorgen weer geprobeerd om te voeren maar er ging echt niks meer in, ze liet het gewoon uit dr bek vallen en zat nog op dezelfde plek als die nacht. Om 09:00u eindelijk met spoed naar de DA. Die vond geen gas (gelukkig) maar wel een heel erg vol maagje... maar ook lichte ondertemperatuur en lichtelijk uitgedroogd. Kortom Evi moest worden opgenomen. Na een röntgenfoto bleek dat ze geen nierstenen had maar uitsluitend een maagblokkade en darmen die niet meer functioneerden. Dus de DA is de behandeling opgestart met infuus, glucose, laxeerspul en warmte. Daar leek ze in eerste instantie van op te knappen. Om 16:30u werd ik gisteren gebeld dat Evi heel benauwd was geworden van de enorm volle maag en toch was overleden. Echt zo super plotseling ineens. En het verdriet verscheurt me echt enorm... maar ik blijf vooral zitten met de schuldvraag.... "is het mijn schuld dat ze die enorm volle maag had en daardoor is overleden?" "had ik wel moeten blijven dwangvoeren?" De DA zei dat het misschien beter was geweest om Olvarit ofzo te dwangvoeren maar dat het dan nog niet was gezegd dat ze het had overleefd. Maar ik kan die gedachte maar niet kwijt dat ik haar dus gewoon heb overvoerd.... En daarnaast natuurlijk het verdriet dat ze er niet meer is... en haar zusje nu alleen is... en ze nog maar 3,5 jaar was....
×
×
  • Nieuwe aanmaken...

Important Information

Onze website website maakt gebruik van cookies. Meer informatie hierover lees je bij onze privacy policy Privacybeleid .