Vorige week ademde een van mijn konijntjes ineens veel zwaarder en dieper. Haar neusje ging veel meer heen en weer en ik zag het aan haar ademhaling. Ze had het heel benauwd.
Ik ben naar de dierenarts geweest. Zij heeft geluisterd naar haar hartje en longen. Ze kon niet perse een oorzaak noemen. Bij een duidelijke longontsteking hoor je meestal meer een ruisje, maar nu was het heel licht en kon ze het dus niet met zekerheid zeggen. Ze kon niet echt uitgebreid onderzoeken, want haar tongetje werd al blauw. (Ook door de stress waardoor haar ademhaling ook nog weer sneller ging).
Ik kreeg antibiotica mee en deze moest ik voor 10 dagen geven. Als dit niet aan zou slaan, dan wist de DA het niet... dan kon het ook een andere oorzaak zijn, zoals een tumor die bij tegen de longen drukt bijv. Of toch iets met de circulatie. Dan zou het gewoon einde verhaal zijn.......
Vol goede moed begon ik aan de antibioticakuur. Deze ging er moeizaam in. Mijn konijn was zelfs te slim en gooide het ieniemienie kleine stukje pil (1/4 pilletje maar) eruit. Ik moest het dus anders toedienen, en in overleg met DA loste ik het op in water en gaf ik het met een spuitje.
De dagen erna at ze steeds weinig. Ik moest elke keer echt iets voor houden en met veel moeite nam ze het dan aan. Af en toe een brokje of stukje wortel, banaan oid. Haar keuteltjes waren ook erg klein.
Ook merkte ik dat ze steeds uit het hok wilde. En rustig in haar mandje wilde liggen. Ook als ik naar werk moest of naar bed, bleef ze voor het deurtje omdat ze eruit wilde, begon dan ook te knagen aan het deurtje. Als ik 's nachts ging kijken (want doodangsten dat ik haar 's ochtends dood zou vinden), dan zat ze precies nog zo voor dat deurtje van "ik wil eruit". Ze wilde misschien alleen zijn? Ook heb ik niet echt knuffelkonijntjes. Wat aaien is prima en ze zoeken wel m'n nabijheid (komen bij me op de bank of het kleed liggen), maar niet echt op schoot en na een paar aaien vaak wel klaar. Maar deze hele week kon ik haar gewoon blijven aaien en bij haar zitten, ze vond alles prima. Optillen ging ook zonder tegenstribbelen.
Na een paar dagen merkte ik ook dat ze wat kracht verloor. Mijn andere konijn vindt het nog al eens leuk om op haar te "rijden", en dan zakte ze door de voorpootjes. Ook met het springen terug in het hok (ze staan bij mij binnen), zakte ze tijdens de sprong door haar pootjes.
Het enige wat ik kon bedenken is, ze moet blijven eten!! Anders volgt een volgend probleem. En ze heeft de kracht nodig want het ademhaling kost haar al zoveel energie.
Ik heb daarom, naast haar antibiotica, ook wat "dwangvoer" gegeven. (Wat opgeloste brokjes in water via een spuit).
De eerste keer ging dit goed, ze was daarna wel nog wat benauwder maar ze kreeg in ieder geval wat binnen.
Vrijdag heb ik het nog een keer gedaan, na het toedienen kreeg ze het ook weer heel benauwd. Na een tijdje zag ik haar ook echt met haar mondje open happen naar adem.
Diezelfde avond is ze doodgegaan... Ik was bij haar (wat fijn was) maar ik zag haar echt naar adem happen.
Nu volgt het volgende: ik voel me ontzettend schuldig.... ik kan alleen maar huilen en heb het gevoel dat het door mij komt.
Doordat ze dus nog benauwder werd door het eten.
Heb ik het te snel gegeven? Te veel? Is het in haar luchtpijp en dus longen terecht gekomen?
Ik maak mezelf gek.
Ik wilde haar echt alleen maar helpen en wilde haar zolang mogelijk bij me houden door haar te voeden, maar heb ik hier wel goed aan gedaan?
De reden van de benauwdheid blijft onbekend. Ik hoop alleen dus niet dat ze door mij nu is gegaan......
Mijn hart breekt bij de gedachte.
