Ga naar inhoud

Tweed Chesters I Don’t Mind Skittles 3-8-2012 ~ 19-7-2021


Aanbevolen berichten

Lieve Skittles,

 

Ik weet nog als de dag van gisteren dat we te horen kregen dat je geboren was. Marijke en ik liepen net de AH in toen ter hoogte van de appels mijn telefoon ging: Marielle belde. Zou ze, na al die maanden wachten, eindelijk goed nieuws hebben voor ons..? En ja, dat had ze!! Jij was geboren! Wat waren we ontzettend blij! Stond ik daar te janken met een zak Granny Smith appels in m’n handen 😅

Na twee weken gingen we voor het eerst op kraamvisite en er was één pupje waar wij op slag verliefd op waren: pupje oranje. Ook na vier en zes weken bleef dit pupje onze harten stelen. Zo’n heerlijk vrij hondje dat steeds naar ons toe kwam, maar ook meteen weer de wereld ging ontdekken. 

Met zes weken werden er een paar teefjes aan Yoda voorgesteld. Yoda negeerde alle teefjes volledig: als ik doe alsof die kleine monsters er niet zijn, dan gaat het vast snel over was zijn gedachtengang waarschijnlijk. Daar konden we dus niet uit opmaken welk pupje er het best bij hem zou passen. 

Nog een week later, met zeven weken, kregen we het verlossende antwoord, pupje oranje werd ons nieuwe gezinslid! 

‘Tweed Chesters I don’t mind’ Skittles werd met acht weken opgehaald. En je voelde je direct volledig thuis bij ons. 

Tussen Yoda en jou waren er in het begin wat strubbelingen: Yoda vond jou iets té vrij. Een gat in je hoofd was het resultaat van de zoveelste correctie van Yoda,  omdat je weer eens niet naar zijn wat meer subtiele manier van corrigeren wilde luisteren. 

Alleen wilde dat gat niet dicht en er kwam pus uit. Naar de dierenarts dus maar. Daar werd een teratoom geconstateerd: een soort goedaardig gezwel van, in jouw geval, haar. Het moest wel verwijderd worden. Een operatie volgde. Het ding kwam terug en een tweede operatie was nodig. Liep je weer met een groot verband om je kop. Gelukkig was je een uitermate brave patiënt. 

Tussen jou en Yoda ging het ook steeds beter. Jullie lagen steeds vaker samen op de bank tegen elkaar aan. Of Yoda half op jou. 

En moest de een weg zonder de ander dan was er stress in de tent. 

Cursussen vond je nooit zo veel aan. Met veel moeite hebben we het gered tot en met Vervolg Gehoorzaamheid 1, maar daarna zijn we gestopt. Jacht vond je ook maar saai, je ging er altijd met de dummy vandoor. Als je überhaupt al naar de dummy toe ging. 

Waterwerk vond je wel heel leuk! Daar hebben we samen een aantal workshops van gevolgd, inclusief een heel weekend in Zeeland. Wat genoot je daarvan! Als je maar kon zwemmen. 

Je was wel altijd een enorme einzelgänger tijdens het wandelen in het bos. Zodra we de auto uitkwamen was jij al aan de wandeling begonnen terwijl Yoda en ik nog bij de auto stonden. Je liep altijd ver vooruit, maar hield ons wel in de gaten. Nooit liep je echt weg. Tot de laatste maanden, we waren je regelmatig opeens kwijt. Sinds een maand of drie liep je daarom met een GPS tracker om. Dan wist ik in ieder geval waar je was. 

In december 2020 kwam Tumtum. En wat was je een goede opvoeder! Je hebt haar in het begin streng en kort gehouden, maar ze mocht steeds meer en uiteindelijk werden jullie onafscheidelijk. Meerdere keren per dag werd er gestoeid. Je hebt haar leren zwemmen en slootjes leren springen. Jullie deden samen dagelijks aan touw- of knuffel trekken. Samen slapen. Samen doezelen in de zon. Ze mocht je bak uitlikken. Alles deden jullie samen. Wat zal Tumtum je ontzettend gaan missen… 

En Yoda, Yoda is dan misschien wel meer op zichzelf maar heeft 9 jaar van zijn leven met jou gedeeld. Jij beschermde hem tegen grote honden. Wat moet hij nu zonder zijn ‘grote zus’? 

En ik..? Je haalde mij uit herbelevingen en nachtmerries… Tumtum moet dat stokje van jou gaan overnemen, maar is nog lang niet zover. Hoe moet ik nou zonder jou..? Zonder jouw sokken-brengen-ochtend-ritueel? Zonder je pootjes-geven om aandacht? Zonder “waar is die eigenwijze doos nou weer!” in het bos..? Zonder jouw geblaf tijdens het spelen met Tumtum of het rollen in het bos? Zonder jou ‘s nachts op het kleedje voor mijn bed? Zonder je grijze snoet voor mijn neus op de bank als ik tv zit te kijken? Wat moet ik zonder jou..? 

Het was veel te vroeg om je te laten gaan. Het is zó ontzettend oneerlijk! Maar nu heb je geen pijn meer. 

Je hoofd was er nog lang niet klaar voor om te gaan, maar je pootje kon niet verder meer. 

Rust zacht lieverd. Het is goed, ga maar naar je mama toe  💔

 

Begin april had Skittles haar staart spontaan gebroken. Mogelijk is dit ook al veroorzaakt door een tumor. Of in ieder geval zwakte van het bot. 

Twee weken na de breuk in haar staart ontdekte ik ook een kleine tumor in haar rechter lies. En ze was de laatste tijd sneller buiten adem/moe. Van dat laatste dachten we dat het door het weer kwam. Maar gezien de tumor in haar poot en lies vermoed ik nu dat ze toch ook al uitzaaiingen in de longen heeft gehad. Vandaar onze beslissing niet verder te dokteren met haar. Haar geen lang traject met pijn meer aan te doen. Het was genoeg. Hoe ongelofelijk moeilijk ook… 

 

In life, I loved you dearly. In death I love you still. In my heart you hold a place, no one else will ever fill. 

37C78B98-6DD6-4EC5-B271-EE5238648528.jpeg

  • Verdrietig 7
Link naar bericht
Delen op andere sites

Wat een leegte zonder je grote kampioen die al 9 jaar in je hart en gedachten verankerd zit. Vaste stabiele waarde in je leven die je alleen al met haar lieve aanwezigheid geholpen heeft, kwispelend zonnestraaltje.....heel veel sterkte, ook voor je moeder. 😭😢

  • Vind ik leuk 1
Link naar bericht
Delen op andere sites

Ik zit gewoon met tranen in mijn ogen en een brok in mijn keel 😢

Wat heb je een onwijs mooi en liefdevol stukje geschreven over jouw lieve, mooie, trouwe Skittles ❤️
Heel veel sterkte met het verlies van je maatje 😘

  • Vind ik leuk 1
Link naar bericht
Delen op andere sites

Prachtig geschreven en prachtige foto’s, zoals we er al eerder mochten zien. Een foto met sokken in haar bek is een van de eerste foto’s die ik van haar had gezien en ik smolt helemaal. Wat een lieverd. Ze heeft het fantastisch bij jullie gehad. 

 

Veel sterkte

 

  • Vind ik leuk 1
Link naar bericht
Delen op andere sites

Och, Jacintha. Ik kan niets anders uitbrengen dan tranen. Ik zit hier met een brok in mijn keel, geen idee wat ik aan het schrijven ben. Wat een prachtig stukje, maar het kan niet anders. Want het is voor een prachtige hond.

 

Die Skittles, die lieverd, die schat...

Bedankt dat we mochten meegenieten van al de foto's en verhalen. Nu heeft ze geen pijn meer. Het was een juiste keuze, maar dat maakt het er niet minder moeilijk op. Sterkte!

  • Vind ik leuk 1
Link naar bericht
Delen op andere sites

Dankjewel Punky punk voor de herinnering.. Ik had namelijk nog niet gereageerd omdat ik het veel te moeilijk vind iets te zeggen, maar ontzettend veel sterkte gewenst! Zo'n hond is gewoon het beste maatje in het leven en om die te moeten missen is gewoon afschuwelijk.. Ik hoop dat je met de tijd vooral de mooie herinneringen kan herbeleven en dat het gemis zo minder wordt ❤️ Nogmaals sterkte! 

  • Vind ik leuk 1
Link naar bericht
Delen op andere sites

Doe mee aan dit gesprek

Je kunt dit nu plaatsen en later registreren. Indien je reeds een account hebt, log dan nu in om het bericht te plaatsen met je account.

Gast
Reageer op dit topic

×   Geplakt als verrijkte tekst.   Plak in plaats daarvan als platte tekst

  Er zijn maximaal 75 emoji toegestaan.

×   Je link werd automatisch ingevoegd.   Tonen als normale link

×   Je vorige inhoud werd hersteld.   Leeg de tekstverwerker

×   Je kunt afbeeldingen niet direct plakken. Upload of voeg afbeeldingen vanaf een URL in

×
×
  • Nieuwe aanmaken...

Belangrijke informatie

Onze website website maakt gebruik van cookies. Meer informatie hierover lees je bij onze privacy policy Privacybeleid .