Ga naar inhoud

Aanbevolen berichten

Mijn lieve kleine Roxepox.. Het allerliefste konijntje dat ik had.. Op zevenjarige leeftijd opgevangen omdat een familielid maar zat te wachten tot ze dood zou gaan. Een impulsaankoop die jarenlang is weggekwijnd achterin de tuin. Maar wat was ze ontzettend lief. Gek op mensen en vooral gek op mij. De eerste tijd dat ze bij mij was liep ze los in de tuin, omdat ze het deurtje van de ren open wist te maken. Als ik buiten was ging ze bij me op schoot zitten op de bank en als er visite was wurmde ze zich tussen mij en de ander in of durfde ze zelfs de ander in de enkels te bijten, want ik was van haar. Zoveel liefde van een diertje die nooit liefde heeft gekend. Wat een geweldig karakter had ze..

 

Kort na haar komst kreeg ze voor het eerst in haar leven een vriendje. Wat waren zij een verliefd stel. Grote Roxy en kleine Four, mijn kleine maatje die de helft zo klein was als zij. Helaas heb ik hem afgelopen september moeten laten inslapen na een week samen te hebben gevochten voor zijn leven. Al snel kwam toen haar nieuwe maatje Ranger, maar wat heeft ze lang om Four gerouwd.. 

 

Zondag was ze duidelijk niet lekker. Ze wilde 's ochtends niet eten en zat in een hoekje. Ik wilde het even aankijken, omdat ze een maand geleden ook zo'n dag had gehad en plots weer springlevend was. 's Avonds at ze wat brokjes, dus wilde ik het de nacht even aankijken. Maandagochtend trof ik haar naar lucht happend aan.. Het arme meisje was zó benauwd.. Ik belde eerst een konijnkundige dierenarts, die pas om 15:15 plek had. Dat duurde echt te lang. Gelukkig kon ik bij mijn eigen dierenarts veel eerder terecht. De minuten kropen voorbij tot de tijd zover was en als ik bij haar ging kijken riep ze me echt om hulp, door met haar voorpootjes tegen het gaas te staan en gleed dan langzaam naar beneden. Mijn hart brak daardoor echt en in totale paniek heb ik haar direct in de reismand gestopt en naar de dierenarts gereden. Elke minuut die ik eerder terecht kon was er een. 

 

De dierenarts heeft haar nagelopen en concludeerde dat ze waarschijnlijk baarmoederkanker had (ze was niet gecastreerd) en dat ze echt naar adem zat te happen en ze daarom adviseerde haar zo snel mogelijk uit haar lijden te verlossen. Ik kon niet anders dan me daarin vinden. En toen.. dat moment.. ze zette Roxy neer en die gilde het uit van de pijn. Meerdere malen. Ik ben op dat moment in duizend stukjes gebroken. Die aanblik en dat geluid vergeet ik echt nooit meer. Mijn arme meisje.. zo hard gestreden in de laatste uren van haar leven. Ze is op mijn schoot ingeslapen, waarbij ik zelfs nog laatste kusjes op mijn arm heb gekregen.

 

Mijn lieve kleine vriendin.. Ranger heeft nog afscheid van haar mogen nemen en ze heeft een mooi plekje gekregen in de tuin. Wat een groots verdriet..

 

Al kort na haar komst kwam ze al vrijwillig knuffelen zoals op onderstaande foto. Zoveel liefde in zo'n klein beestje.. Ze is 9,5 jaar geworden.

 

Doei mijn lieve Roxy.. Je was de leukste van allemaal. ❤️

 

Roxy.PNG.fb1b7bb6a85b58c89f61d0b8f3b6bf83.PNG

aangepast door Avalon
  • Verdrietig 6
Link naar bericht
Delen op andere sites

Juiste keuze, maar zó verdrietig. Sterkte met het verdriet om je Rox. Die laatste jaren bij jou zijn in ieder geval fantastisch geweest voor haar (en jou), dat heb je haar toch maar mooi gegeven.

Link naar bericht
Delen op andere sites

Doe mee aan dit gesprek

Je kunt dit nu plaatsen en later registreren. Indien je reeds een account hebt, log dan nu in om het bericht te plaatsen met je account.

Gast
Reageer op dit topic

×   Geplakt als verrijkte tekst.   Plak in plaats daarvan als platte tekst

  Er zijn maximaal 75 emoji toegestaan.

×   Je link werd automatisch ingevoegd.   Tonen als normale link

×   Je vorige inhoud werd hersteld.   Leeg de tekstverwerker

×   Je kunt afbeeldingen niet direct plakken. Upload of voeg afbeeldingen vanaf een URL in

×
×
  • Nieuwe aanmaken...

Belangrijke informatie

Onze website website maakt gebruik van cookies. Meer informatie hierover lees je bij onze privacy policy Privacybeleid .