Spring naar bijdragen

overwegingen stoppen of doorgaan met konijnen


Recommended Posts

Zoals jullie weten sta ik voor de keuze om Gijs naar de opvang te brengen, of een voedster uit de opvang te halen. 

We hebben niet eerder getwijfeld wat we moesten doen. Toen we Frits en Wilma in huis haalden was dat voor de rest van hun leven, punt uit. Frits kreeg dus Betsy als vriendin toen Wilma overleed. Er was geen sprake van dat we Betsy naar de opvang zouden brengen toen Frits overleed, ze was oud en chronisch ziek, ze zou de opvang nooit meer verlaten. Dus kwam Gijs. Nu Betsy er niet meer is (ūüė≠ūüė≠) en we met een kerngezond konijn van anderhalf zitten is de gedachte om te stoppen re√ęel.¬†

 

De afgelopen jaren hebben in het teken gestaan van snot. Binnen een jaar tijd twee konijnen eraan verloren en de laatste periode intensiveerde de zorg voor (en zorgen om) zowel Frits als Betsy enorm. Elke dag checken: hoe gaat het, is hij/zij vrolijk en actief, hoe is het met het gewicht, wordt er nog goed gegeten, hoeveel wordt er geniest, zie ik nou dat hij/zij zwaar ademt of verbeeld ik het me? Wat hebben we nog niet geprobeerd? Welke dierenarts kunnen we nog bellen voor een nieuw perspectief? Natuurlijk hebben we ook in die laatste periodes van ze genoten en in de voorafgaande jaren zeker. We zijn niet voor niets kapot van verdriet om het verlies, dat is allemaal geluk en liefde wat nu van ons afgenomen is door die ellendige ziekte.

 

Waar ik normaal al een afspraak met de opvang zou hebben gemaakt om te koppelen zodra ik had besloten tot inslapen lukt me dat niet. Ik weet echt niet of ik nog verder wil. Als we Gijs niet hadden was er geen haar op mijn hoofd die eraan zou denken nu konijnen te adopteren. Doordat ze samen moeten heb je nooit even een break, je kunt niet over een paar maanden weer met een positief gevoel adopteren. Als je een break nodig hebt moet je er eentje afstaan, dat zal altijd pijnlijk zijn en een enorm schuldgevoel naar in dit geval Gijs met zich meebrengen. Maar ik weet wel dat ik toch niet tot mijn dood konijnen wil houden, dus deze situatie doet zich vroeg of laat weer voor. En een jong gezond konijn heeft nou eenmaal een prima kans op een nieuwe baas. Het idee om hem terug te brengen breekt mijn hart, maar eerlijk gezegd is dat het enige wat me nu tegenhoudt. Als één van jullie zou zeggen: breng hem maar hier, dan weet ik zeker dat hij meteen in een goed huisje zit en zou ik vandaag nog in de auto stappen om hem te brengen. Maar ik weet niet hoe lang hij in de opvang zit straks. Hij is zwart, die zitten langer. Hij is een binnenkonijn, dat verkleint zijn kansen in de winter. Hij is bang voor nieuwe dingen, heeft veel energie en daarom ruimte nodig en veel speelgoed. Toch wel dingen die ervoor zorgen dat hij misschien vrij lang op een plek moet zitten waar hij niet zo gelukkig zal zijn als bij ons. Dat vreet ontzettend aan me. En ook, wat als ik over een half jaar of jaar toch wel weer konijnen wil. Dan voel ik me helemaal schuldig naar Gijsje toe.. maar er moet binnen een week of drie echt een beslissing komen, voor hem en voor ons. Het is niet leuk hem alleen te zien zitten.

 

Ik neem nog wel even de tijd, het verlies is nog zo vers en pijnlijk dat ik geen enkele ruimte voel voor een nieuw konijntje. Ik ben goed in gesprek met de opvang van Gijs en heb gevraagd of ze misschien voedstertjes heeft zitten die geschikt zijn voor hem en voor ons, zodat ik kan kijken wat het met me doet als ik foto's zie en omschrijvingen lees. Misschien komt er dan toch wat ruimte, of merk ik echt dat de deur op slot zit..

 

Ik weet dat niemand me hierin kan adviseren, maar ik kan niet de enige op dit forum zijn die met dit dilemma te maken heeft gehad. Ik ben benieuwd of er leden zijn die een tijdje geen konijnen hebben gehad, of die hier ook over hebben nagedacht bij het overlijden van een konijntje, en wat jullie overwegingen waren bij een beslissing voor het één of het ander.

Link naar bericht
Deel via andere websites
  • Reacties 146
  • Created
  • Laatste reactie

Top Posters In This Topic

Top Posters In This Topic

Popular Posts

Ze zijn er! Ze is prachtig, net een haasje. Heel klein en slank, vijf maandjes oud, precies een jaar jonger dan Gijs. Black&tan en een beetje wit. Ze is meteen alles aan het ontdekken, lekker stoe

Nou de witte dames waren veel te fel voor onze held op sokken, dus die worden het niet, hij was super bang voor ze. Was er al bang voor, het is zo'n schijterd ūüėÜ. Nu zit hij bij een zwart witje met bru

Dit is ze! Het lukte niet goed om foto's van ze samen te nemen, omdat ze steeds met haar kop in de tunnel zit, dus ik heb nog een foto met twee zwarte kontjes haha! Ze zoeken elkaar dus wel op.

Wat een lastig dilemma. Zoals je al aangaf, kun je alleen maar zelf de knoop doorhakken en moet je jullie gevoel volgen.

 

Voordat we Nina en Hazel hadden, woonde Nijntje bij ons. Hij was via via bij ons gekomen en we hadden geen idee hoe oud hij was. We waren er in die tijd niet van op de hoogte hoe het zat met koppelen en toen we er meer van af wisten, was hij al zodanig op leeftijd dat we een castratie niet meer aandurfden. Afijn, Nijntje woonde dus alleen bij ons. Toen hij na 12 jaar overleed, wilde ik absoluut geen konijn meer. Ik zat op slot en er was geen ruimte meer voor een konijn. Het heeft een jaar geduurd voordat ik er weer een beetje over kon nadenken. Ik heb dat jaar wel nodig gehad. En na al die jaren denk ik nog steeds aan Nijntje. Maar ook aan onze hond die al jaren geleden is ingeslapen en geen haar op mijn hoofd die er aan denkt om een nieuwe hond te nemen... Kortom, ik kan me voorstellen dat het lastig is om die keuze op korte termijn te moeten maken, terwijl je gevoel heel ergens anders zit. Sterkte met je keuze!    

Link naar bericht
Deel via andere websites

Wat een lastig dilemma, en ik snap je volkomen.. Ik ben zelf best jong aan konijnen begonnen, ik denk dat ik rond een jaar of 15 was. Ondanks ik jong was hadden ze het erg goed (mede door bunnybunch waardoor ik heel veel leerde ūüôā¬†). Toen mijn koppel kort achter elkaar overleed heb ik ook besloten geen konijnen meer te houden. Was toch redelijk druk met verschillende dingen en daarnaast hadden mijn ouders er simpelweg niet heel veel zin meer in. Ik woonde destijds ook nog bij mijn ouders thuis en woonde totaal niet dichtbij een opvang of iets dergelijks. Mijn lieve ouders zijn er meerdere keren heen gereden voor mij maar goed. Besloten dat het voor toen even klaar was.

 

Maar ik moet eerlijk zeggen dat ik het echt heb gemist. Had ook best snel wel weer de behoefte aan het nemen van konijnen. Ondanks ik er de tijd er niet helemaal voor had en daarnaast mijn (mentale) gezondheid ook  niet top was waardoor ik achteraf gezien ook echt wel de beste keuze heb gemaakt. Maar ondanks het voor mij op dat moment echt wel deels als 'klaar' voelde, wist ik tegelijk ook altijd wel dat het niet klaar was en ik in de toekomst wel echt weer konijnen wilde. p

 

Het moeilijke aan je keuze is natuurlijk wel dat je je diertje moet afstaan wat het anders maakt. Ik heb dit ooit met een vogeltje gehad waar ik achteraf na een paar jaar ook echt te weinig tijd voor had. Die is toen naar het broertje van een vriendin gegaan en ik kon haar nog steeds bezoeken krijg nog elke week wel een foto of een filmpje wat het echt duizend keer makkelijker maakt.

 

Maar goed.. Ik snap wel dat het echt een moeilijke keuze is en een keuze die je niet zomaar even kunt maken. Denk dat het inderdaad verstandig is om je tijd te nemen en er goed over na te denken. Misschien dat je er over een tijdje wel weer echt behoefte aan hebt aan een nieuw vriendinnetje voor Gijsje en het je juist vreugde brengt en je er daardoor ook weer graag mee door wilt gaan en je twijfels minder worden. Daarnaast is het verlies ook nog kort geleden en is het logisch dat je daar je tijd voor neemt. 

 

Ik kan wel zeggen dat de jaren dat ik geen konijnen heb gehad heb ik het ontzettend gemist heb. Dit is over de jaren heen wel iets minder geworden maar toch is het altijd zo'n dingetje geweest wat in mijn achterhoofd is blijven spoken. En ondanks er zeker nadelen zitten aan het houden van het konijnen brengt het mij ZO veel blijheid sinds ik Alfie weer heb (en hopelijk ook snel een vriendinnetje)

 

Ik heb echt geen idee of je hier wat aan hebt maar wat voor keuze je ook gaat maken, je kunt geen verkeerde keuze maken. Je denkt vooral aan Gijsje en hoe hij het beste konijnenleven mogelijk kan hebben en dan kan je in mijn ogen weinig verkeerds doen. ūüėȬ†

Link naar bericht
Deel via andere websites

Ik denk dat jij de enige bent die dit kan beslissen. Er is geen goede of foute keuze in dit geval. Ik zou zeggen geef het een paar weekjes de tijd, denk er over na, praat er over, laat het inzinken. Je hoeft ook niet gelijk dezelfde week te her-koppelen na het verlies van een maatje. In dit geval zou ik dus wel aanraden om eventjes rustig de tijd te nemen er goed over na te denken. Zet punten voor en tegen op een rijtje, zodat je voor jezelf goed de afweging kan maken wat voor jullie de juiste keuze is. 

 

Helaas geen plekje vrij hier voor Gijs. Dat zou ook wel erg verwarrend worden hier in huis denk ik, met de dubbele namen¬†ūüėȬ†

Link naar bericht
Deel via andere websites

Ik vind Gijs een ontzettende leukerd, maar heb helaas, met twee binnenkatten geen plekje vrij. Ik denk dat Gijs op zich best een kans maakt bij een opvang: Hij is nog jong, gezond en zwart is toch juist mooi? Als je wil stoppen met konijnen, dan is het misschien voor jezelf prettiger om een jong en gezond konijn af te staan, dan een wat ouder en minder gezond konijn, denk ik..?

 

Zoals jij te maken hebt met een soort snotvloek, zo heb ik een paar konijnen in redelijk korte tijd verloren aan EC. Toen we Lola uit de opvang adopteerden, wisten we dat ze hoogstwaarschijnlijk niet veel ouder dan twee jaar zou worden wegens kwaaltjes in haar familielijn. Omdat ik op dat moment ook nog niet zoveel met Lewis had, had ik mezelf al een beetje voorgenomen om te stoppen met konijnen wanneer Lola overleed. Een paar maanden na haar tweede verjaardag overleed Lola en moest ik de keuze maken. Anders dan ik me eerder had voorgenomen, heb ik Lewis niet afgestaan, maar opnieuw gekoppeld. Voornaamste reden: Lewis viel in een diep, donker gat na het verliezen van zijn maatje en ik moest er niet aan denken dat hij voor een langere periode alleen in de opvang zou komen te zitten, want hij is, in combinatie met een maatje, zo’n megablij konijn. Natuurlijk was ik inmiddels ook alweer veel te gehecht aan Lewis, dus nou ja, dan maar weer een vriendinnetje. Wel heb ik een break genomen van grote konijnen. Ze zijn toch iets gevoeliger voor gezondheidsproblemen en/of ik heb gewoon dikke pech met ze gehad. Ik ga nu ook heel hard afkloppen dat het met Lewis & Luz zo goed gaat. Anyway, ik ben nog steeds heel blij met konijnen en het plezier dat ik van ze heb weegt nog steeds op tegen de mindere en verdrietige periodes. Wat ik ga doen als een van mijn huidige konijnen komt te overlijden, weet ik nog niet. Gelukkig hoef ik daar nog even niet aan te denken.

 

 

Link naar bericht
Deel via andere websites

@Pablo&LolaLolaLolaLolaLolaLolLLola

Geen idee waarom mijn toetsenbord dit doet maar ik krijg het ook niet weg en als ik het probeer wordt het alleen maar erger ūüėÜ.¬†

Anyway. Ik denk ook dat Gijs een goede kans maakt. Ik zat even op de site van de opvang te kijken, de langer zittende rammen die op de site staan zijn of echt piepjong, of leeftijd onbekend, of lang haar. Verder staan er alleen rammen op die vanaf november binnen zijn gekomen. Gijs is wat dat betreft natuurlijk ideaal, als je een binnenkonijn zoekt. Perfect zindelijk, anderhalf jaar oud nog nieteens, dus jong, maar volwassen, kerngezond en ik kan natuurlijk een hele uitgebreide beschrijving van zijn karakter meegeven. Dat is inderdaad het stuk waarom ik dit het ideale moment zou vinden. Een ziek oud konijn gaat de opvang niet meer uit. Ik vind zwart ook prachtig, maar helaas zitten die toch vaak lang in de opvang. 

Link naar bericht
Deel via andere websites

Haha, overenthousiast toetsenbord. ūüėÖ Ik wilde dat inderdaad ook nog vragen, of de opvang waarmee je contact hebt misschien een inschatting van Gijs zijn¬†adoptiekansen¬†zou kunnen maken¬†op basis van zijn leeftijd, karakter, vacht en kleur. Als de opvang bijvoorbeeld zegt dat Gijs een goede kans maakt om redelijk snel weer een nieuw huisje te krijgen, dan helpt jou dat misschien ook wel bij het maken van een beslissing, want ik krijg¬†bij je verhaal nu een beetje het idee dat je voornaamste¬†bezwaar¬†is dat Gijs eventueel een langzitter zou¬†worden.

bewerkt door Pablo&Lola
Link naar bericht
Deel via andere websites

Ik zat precies in een soortgelijke situatie afgelopen juli.

 

Ik heb in korte tijd twee konijnen laten inslapen en sowieso heb ik altijd relatief veel pech met konijnen: operaties, EC, langdurig ziek etc. Zoveel heb ik getwijfeld of ik zou stoppen. Ik had toen tijdelijk een konijntje via via, en het was echt de vraag of ik hem naar de opvang zou brengen of zelf zou houden en weer ging koppelen.

 

Toch kon ik het niet over mijn hart verkrijgen, had al twee keer een afspraak gemaakt om hem af te staan maar precies jouw gedachten kwamen in mijn hoofd: wat als hij daar maanden zit, wat als... Ik had graag zelf controle over hoe hij terecht zou komen. Nu geniet ik erg van hem met zijn nieuwe vriendinnetje maar ik blijf het lastig vinden. Ook ik weet dat ik waarschijnlijk niet voor altijd door wil met konijnen, of in ieder geval een keer een langere pauze. Wellicht later opnieuw konijnen als ik financieel wat stabieler ben. Maar goed nu zit ik opnieuw met een koppeltje. En wanneer ik lekker naar ze zit te kijken terwijl ze heerlijk klef doen dan word ik helemaal warm van binnen, dus voor nu is het goed. 

 

Ik lees in jouw verhaal dat je echt wel serieus overweegt om te stoppen en dan zou ik zelf denk ik deze kans grijpen. Is er geen optie om het inderdaad via via te spelen, zodat je zeker weet dat hij goed terecht komt? Zelf kreeg ik in juli te horen dat er een wachtlijst was voor gecastreerde rammen: als in, als je er een wilde adopteren duurde het weken (dit was omgeving Den Haag) Dat kan gunstig zijn. 

Link naar bericht
Deel via andere websites

Ik weet niet of dit een optie is voor jou en de opvang, maar misschien willen ze Gijs op de site zetten en als er serieuze interesse is, dat je hem dan naar de opvang brengt om te koppelen? Dan kan hij die periode nog bij jullie wonen ipv in de opvang.

  • Mee eens! 1
Link naar bericht
Deel via andere websites

@Pablo&LolaLola gebeurt het weer nou ja! De opvang gaf dus wel aan dat zwartjes inderdaad langer zitten en dat het niet helpt dat hij zo bang in in nieuwe situaties. Hij heeft nu ook een beetje plakkerige keutels van de stress.

Mijn vriend was eerder naar huis gekomen omdat ik zo verdrietig alleen thuis zat. We hebben ook de andere kant besproken. Geen konijntjes meer geeft veel vrijheid en minder kopzorgen, maar er valt ook een groot stuk van je dagelijkse plezier weg. Dat zou een nieuw konijntje wel terug kunnen brengen. En als we een jong konijntje nemen hebben we hopelijk toch een mooie kans op wat zorgeloze jaren, al weten we allemaal dat dat nooit een garantie geeft.. 

Een tussenoplossing zou fijn zijn, de opvang heeft dat in alle mailwisselingen nog niet geopperd..

Ik wissel elk uur van gedachten, maar merk dat ik ook wel blij word als ik naar de foto's van de voedstertjes kijk..

bewerkt door Eefje
Spelfout
Link naar bericht
Deel via andere websites
42 minuten geleden zei Eefje:

@Pablo&LolaLola gebeurt het weer nou ja! De opvang gaf dus wel aan dat zwartjes inderdaad langer zitten en dat het niet helpt dat hij zo bang in in nieuwe situaties. Hij heeft nu ook een beetje plakkerige keutels van de stress.

Mijn vriend was eerder naar huis gekomen omdat ik zo verdrietig alleen thuis zat. We hebben ook de andere kant besproken. Geen konijntjes meer geeft veel vrijheid en minder kopzorgen, maar er valt ook een groot stuk van je dagelijkse plezier weg. Dat zou een nieuw konijntje wel terug kunnen brengen. En als we een jong konijntje nemen hebben we hopelijk toch een mooie kans op wat zorgeloze jaren, al weten we allemaal dat dat nooit een garantie geeft.. 

Een tussenoplossing zou fijn zijn, de opvang heeft dat in alle mailwisselingen nog niet geopperd..

Ik wissel elk uur van gedachten, maar merk dat ik ook wel blij word als ik naar de foto's van de voedstertjes kijk..

Als het zo is zou ik ervoor gaan, allez, ik kan daar niet over beslissen, dat moet jij doen. Doe waar je je goed bij voelt. En misschien duurt het wel een tijdje maar  je gaat sowieso dat nieuwe konijntje ook in je hart sluiten. En daarbij, eens een zwak voor konijnen altijd een zwak voor konijnen zeker? 

Link naar bericht
Deel via andere websites

Toen 3 van mijn 4 konijnen overleden waren binnen drie weken aan EC heb ik nummer 4 eerst een tijd alleen gehouden, bang dat hij ook EC zou hebben en zou overlijden. Honderd keer met de reisbox klaar gestaan om hem later naar de opvang te brengen en hem af te staan, want dat was toch het verstandigste en ik wilde dat verdriet toch niet meer? De kinderen voor het eerst laten logeren ergens was eemoosiejooneel, maar die kwamen tenminste weer terug, mijn konijn zou niet meer terug komen. Tis niet gelukt! Ik kreeg het niet voor elkaar om hem weg te brengen. Dus nu zit ik weer aan handen en voeten gebonden te genieten van mijn moppies. 

 

Alle voors en tegens van het houden van konijnen heb je op een rijtje gezet en dat betekent dat je neigt naar geen konijnen meer en Gijs naar de opvang? Ik denk dat je de rationele nadelen (die er in overvloed zijn, hoor) dan (te?)veel gewicht geeft, want als ik zie en lees hoe jullie beiden intens genieten van de konijnen (ook de verhalen over opgroeiende lastpak Gijs getuigden van "we-vinden-hem-steeds-leuker-ook-al-is-hij-het-tegenovergestelde-van-knuffelkontje Betsy") dan weet ik niet naar welke kant de weegschaal door zou (moeten) slaan. 

 

Elke keuze die jullie maken, is even "goed" als "fout". Schiet je niet veel mee op, nee. Sorry. 

  • Bedankt 1
Link naar bericht
Deel via andere websites

Ik snap je wel hoor. Rationeel, en ook emotioneel, na alle zorgen, denk je misschien wel: het is ff klaar geweest. Ik kan je alleen mijn verhaal vertellen. Ons konijntje overleed, intens verdrietig (we hadden haar pas 1 jaar, ze was 8 geworden). We haalden een nieuw vrouwtje in huis, want het andere konijntje begon nu ook te sukkelen. We noemden haar steeds nog per ongeluk bij de naam van het overleden konijntje, omdat we nog veel verdriet hadden. Maar het was nodig voor ons mannetje, want die was zelf ook verdrietig en at niet meer. We zeiden allebei: dit is niet eerlijk voor het nieuwe konijntje, moeten we niet langer wachten? Maar konijnen rouwen anders dan mensen. Wij hebben ruimte nodig, zij liever snel een nieuw maatje. Dus we lieten het maar zo, wel met schuldgevoel.

 

Helaas werd ons mannetje toen 2,5 maand ziek en stond het koppelen op de achtergrond. Daardoor hadden we het nieuwe konijntje, maar besteedden er ook iets minder aandacht aan vanwege de intense zorg bij de ander. Dag en nacht medicijnen, dwang, dokter, operatie, al die tijd. Uiteindelijk bleek het een tumor. We moesten ons mannetje laten inslapen (3 weken geleden). Ik ben nog steeds intens verdrietig, en mis hem echt enorm. 

 

Bij beide overleden konijntjes moest ik er niet aan denken een nieuw konijntje te nemen. Maar toch merk ik dat ik heel blij ben dat ik nu nog 1 beestje heb (die in eerste instantie dus voor een ander koppel was). En voor het eerst werd ik vandaag ook een beetje blij van foto's van nieuwe maatjes, wat steeds niet lukte de afgelopen weken met de opvang, maar komend weekend als het goed is wel. Hoeveel pijn het me ook heeft gedaan en hoe onzeker ik ook ben over het feit of ik ooit hetzelfde terug ga krijgen als wat ik had met mijn mannetjeskonijn (die ik vanaf kleins af aan had)... het is toch fijn beestjes om me heen te hebben. En het is ergens ook mooi om weer nieuwe karaktertjes te mogen ontdekken. 

 

Maar eerlijk is eerlijk: ook ik kies nu wel even beestjes die niet ziek zijn en die hopelijk niet overlijden. Daarom kies ik nu ook bewust voor een koppelmaatje dat wat jonger is. Ik heb oudere konijntjes afgewezen en ook een jonger konijn met EC. Dat trekt mijn hart nu even niet. Dat hoor ik ook een beetje door jouw verhaal heen. 

 

Wat je ook voelt: het is ok! En je keus ook, als je het beste doet voor jezelf, doe je ook het beste voor Gijs. 

 

 

bewerkt door elliebel
  • Vind ik leuk 1
  • Bedankt 1
Link naar bericht
Deel via andere websites

Wat fijn dat er zoveel reacties komen, zoveel verdrietige verhalen.. en heel fijn om te lezen dat er zoveel begrip is. Ik voelde me een slecht baasje door de gedachte Gijs af te staan..

het is inderdaad zo dat ik het even niet trek om die kopzorgen te hebben over zieke konijnen. Dat was vorig jaar ook zo, nadat we Frits in lieten slapen. De eerste koppeling was met een konijn met haakjes, hij zat nog geen dag bij ons of ik zag dat hij er last van had. Ik heb hem laten helpen en moest een absurd bedrag aftikken. Die is dus met pijn in mijn hart teruggegaan naar de opvang toen ik erachter kwam dat hij vier weken daarvoor nog geholpen was. Dat kon ik er niet bij hebben na de ellende met Frits. We hebben toen in zijn plaats Gijs mee naar huis genomen. 6 maandjes oud, niet echt wat we in gedachten hadden voor onze oude Bets, maar ze vonden elkaar geweldig, dus tsja.

Voor mij is het risico op gezondheidsproblemen inderdaad een reden om echt de leeftijd een rol te laten spelen bij een eventuele herkoppeling. Gijs is natuurlijk ook hartstikke jong, dus een jong vriendinnetje is leuk voor hem qua energie. Ik merkte wel dat hij wat dat betreft aan Betsy weinig had. Wat op zich nu positief is, hij is gewend zichzelf te vermaken en dat doet hij nu dus ook nu ze er niet meer is. Een jong konijn kun je hopelijk nog een goede basis meegeven qua voeding, waardoor ze hopelijk minder ellende ontwikkelen met tanden, buikjes en weerstand. Maar ze kunnen natuurlijk ook andere dingen krijgen, dat weet je nooit.

Als ik nu om me heen kijk in ons huis zie ik overal spuitjes, potjes, medicatie en spoelmiddelen staan.. met alle liefde gedaan natuurlijk, maar het moet echt even een tijdje niet nodig zijn. Ondanks alles klopt het dat je zegt @JokeC. Ik ben waanzinnig gek op de konijntjes, niet voor niks dat ik altijd alles uit de kast heb getrokken voor ze en dat ik nu zo'n verdriet heb om Betsy. Dat betekent dat ze ontzettend belangrijk is geweest en dat we heel veel van haar houden. Dat had ik niet willen missen natuurlijk.. 

  • Vind ik leuk 1
Link naar bericht
Deel via andere websites

Ik denk dat je het de tijd moet geven. Het verdriet om Betsy is nu nog veel te vers. Uiteraard moet het wachten geen maanden duren, maar dat ben je ook niet van plan. 
Wat al gezegd werd, schrijf de voor/nadelen voor jezelf op papier. Laat je vriend dat eventueel ook doen. En ga dan samen zitten om het er over te hebben. Ik kan je geen advies geven verder in deze. Het ‚Äėratjes-verhaal‚Äô heb ik al met je gedeeld, dus daar ga ik je niet nog een keer mee vermoeien ūüėČ

 

Wat je ook besluit, je hebt sowieso in het belang van het konijn gekozen. Ook Gijs naar de opvang brengen is, hoe dubbel ook, kiezen voor zijn belang. Er komt dan heus weer een baasje dat perfect is voor hem. 
 

Ik zou hem z√≥ adopteren. Helaas is mijn moeder allergisch voor stro en hooi dus een binnenkonijn gaat ‚Äėm niet worden hier. En de kamer is eigenlijk ook wat aan de krappe kant die hij dan gekregen had met zijn vriendin. Dat had de opvang nooit goedgekeurd ben ik bang (weet niet of het de 4m2 red, net wel of net niet). Dus sorry, ik kan je niet helpen aan een nieuw huisje voor Gijs.¬†

Link naar bericht
Deel via andere websites

Dat is ook zo, we nemen zeker nog even de tijd! Ik heb weer een mail gestuurd met vragen ter verduidelijking, de mail die ik had gekregen was een beetje verwarrend. Ik kan hem op twee manieren lezen. Er kan ook staan dat binnenkonijnen sneller gekozen worden dan buitenkonijnen en dat het feit dat hij zo stressgevoelig is zwaar weegt in deze beslissing. Ik heb ook gevraagd of er een tussenoplossing denkbaar is, dat hij bij ons blijft, wel gepubliceerd wordt en bij serieuze interesse naar de opvang gaat voor een koppeling. 

In de tussentijd doet Gijs het hartstikke dapper, hij komt weer op de bank, als we hem voorzichtig benaderen mogen we hem aaien en hij rent rond onze benen als de snoepjeskast open gaat. Hij maakt ook binkies, flopjes nog niet, hij kan zo heerlijk floppen, maar is nu nog te alert. Hij is weer de oude Gijs aan het worden en doet het tot nu toe prima alleen. We laten hem veel los en hij heeft veel speelgoed, we zorgen dat we vaak bij hem in de kamer zitten zonder ons op te dringen, dan heeft hij toch wat gezelschap, al zijn we geen konijntjes natuurlijk. Zo kunnen we de zorgen langzaam loslaten en hoewel er een klein wit pluiskoppie naast hem hoort te rennen kunnen we wel genieten van de fratsen van Gijsje en hoe hij zo stoer vooruit gaat‚̧ԳŹ.

  • Vind ik leuk 2
Link naar bericht
Deel via andere websites

Zou je Gijs niet kunnen aanbieden op een van de Facebook groepen? Dan kan hij tot die tijd sowieso bij jou wonen en als er dan iemand voordoet die mogelijk geschikt is zou je zelfs nog hem zelf weg kunnen brengen om ook 'live' te zien of iemand net zo voor hem kan zorgen als dat jij hebt gedaan qua kennis en faciliteiten. ūüôā

 

Link naar bericht
Deel via andere websites

Dat mag niet zomaar, hij moet via de opvang waar hij vandaan komt. Wellicht is het bespreekbaar als ik zelf een goed nieuw baasje vind, maar alsnog zou zijn adoptie dan via de opvang moeten. Officieel blijft hij van hun namelijk.

Link naar bericht
Deel via andere websites

Wij hebben besloten een nieuwe vriendin voor Gijs te zoeken. Hoewel het afscheid natuurlijk altijd pijn doet hebben we er ook heel veel dagelijks plezier aan. We kunnen geluk of pech hebben, maar dat heb je met dieren. Precies zoals die pooh quote die @Eveepostte: how lucky I am, to have something that makes saying goodbye so hard... ik heb daar veel aan gedacht en dan krijg ik liefdepijntranen om die kleine oh zo lieve Betsy. Ik had haar voor geen goud willen missen. Op zich hebben Frits en Betsy allebei een redelijke leeftijd bereikt, Betsy 8.5 en Frits vermoedelijk ook zoiets, misschien iets ouder. Wilma hebben we natuurlijk te vroeg verloren, maar dat was geen slepend proces, dus dat hakte er wat minder in.

Bottomline is dat we denken dat het goed voor ons, onze relatie en Gijs is om door te gaan. Dat we blij worden als we weer twee vrolijke konijntjes hebben die ons dagelijks aan het lachen maken en vertederen. Het wordt wel heel stil als we dat niet meer hebben..

Voor de vakanties kunnen ze gezellig naar @Deeskuh88 zoals altijd, dus daar hoeven we ons geen zorgen over te maken. En als we gezonde nijntjes hebben is een weekend weg ook geen probleem, dan kunnen de buren, of een vriendin die vlakbij woont even voeren en mijn moeder is ook wel te porren voor wat dagen in ons huis lekker in de stad. De dierenarts gaf aan dat hij zich geen zorgen maakt om Gijs mbt snot. Hij heeft al bijna een jaar alles gedeeld met Betsy, hij zal er niet gevoelig voor zijn. Het zou ook nog kunnen dat wat ze had niet besmettelijk was en dat we echt pech hadden dat we er twee hadden, maar dat betwijfel ik. Ik heb ook vaak met @Dollie hierover gesproken, en met de opvang. Iedereen geeft aan dat er geen peil op te trekken is, sommige gezonde konijnen krijgen meteen snot en er zijn ook zwakke konijnen die je jaren bij een snotteraar kunt zetten zonder dat die ergens last van krijgt. 

ik vind het wel heel spannend.. 

  • Vind ik leuk 8
Link naar bericht
Deel via andere websites

Fijn ūüôā¬†

 

Maar ook nu jullie dit besloten hebben hoef je niet meteen naar de opvang te hollen hè. Als Gijs het op zich goed doet is het ook ok om jezelf nog wat tijd te gunnen. Tenzij jullie toch heel snel een nieuw maatje willen nu dit besloten is. Dat kan natuurlijk ook.

Link naar bericht
Deel via andere websites

Ik vind hem wel een beetje zielig alleen, maar hij doet het verder goed. Ik denk dat ik dit weekend de opvang ga mailen en kijken hoe of wat. Of we mogen speeddaten en zelf verder koppelen of een koppelvakantie, of er gesteriliseerde voedsters zitten, anders kan ik ook nog wat verder kijken naar andere opvangen eventueel, knijn en ko is niet bepaald om de hoek en ik ga anders net zo lief naar het knabbelhuis oid. We moeten ook wat nieuwe spulletjes kopen, wilgenbruggetjes en speelgoed wat ik niet kan schoonmaken wil ik wegdoen, toch bang voor besmettingsgevaar als Betsy eraan heeft gezeten. En hoe zit dat met het tapijt en de bank? Hoe lang kunnen die bacteri√ęn daar eventueel in overleven? Geen idee. Ik denk niet zo lang, maar ja.¬†

Link naar bericht
Deel via andere websites

Wat fijn om te horen @Eefje dat Gijs bij jullie blijft! Nu is erg straks nog een geluksvogeltje die voorzien wordt van een fijn en liefdevol huis en vriendje. 

Het zal vast wat meer rust geven nu er duidelijkheid is. Je hoeft je hersenen daar niet meer over te breken.

Link naar bericht
Deel via andere websites

Hoera, Gijs mag bij jullie blijven! En later hobbelen er weer twee grappenmakers rond bij jullie. Beter kan het niet voor jullie beidjes, Gijs en zijn nog onbekende liefje. Fijn dat jullie het erover eens zijn dat konijnen in jullie leven horen. Tuurlijk, alle tranen om knuffelkontje Betsy zijn vast nog niet vergoten, ze was ook wel een heel geweldig konijntje, ze had het evenzeer getroffen met jullie als jullie met haar. Sterkte met wiebelen tussen verdriet om Betsy en het uitkijken naar het nieuwe liefje voor Gijs. 

  • Bedankt 1
Link naar bericht
Deel via andere websites
  • Evee locked this topic
Gast
Deze discussie is nu afgesloten voor verdere antwoorden.

×
×
  • Nieuwe aanmaken...

Important Information

Onze website website maakt gebruik van cookies. Meer informatie hierover lees je bij onze privacy policy Privacybeleid .