Spring naar bijdragen
Debbyke

Even wat uitleggen...

Recommended Posts

Zoals sommige van jullie al gemerkt hebben ben ik de laatste tijd niet meer zo actief op het forum...

Ik wil de reden waarom graag met jullie delen zodat er misschien mensen zijn die het zelfde hebben en kunnen vertellen hoe zij ermee omgaan.

De laatste tijd heb ik het erg zwaar..

In maart 2011 heb ik mij ziek gemeld op mijn werk door problemen op het werk...

De diagnose was toen "overspannen" en een "burn-out" en heb ik gesprekken gehad met een psycholoog.

Na enkele crisis situaties heb ik een nieuwe huisarts ingeschakeld omdat mijn huisarts daarvoor was overleden aan huidkanker en een tumor in het hoofd, dit heeft mij erg pijn gedaan omdat ik hem kon vertrouwen en heel veel steun aan hem had.

Ondertussen zijn we bijna 1.5 jaar verder en lijkt de tijd stil te staan...

Ik kan me niet veel meer herinneren van de laatste tijd en dat maakt alles nog veel moeilijker...

De laatste tijd staat in het teken van pech en terug slagen.

Sinds enkele weken is er een andere diagnose gesteld van wat ik nu mee maak.

Ik heb een ernstige depressie en heb borderline....

Dit kwam heeeeeeeeel zwaar bij me aan en ik begon gelijk mijn leven te overdenken. Waardoor zou deze ziekte tot stand zijn gekomen? Dat was het meeste wat ik mij afvroeg...

Borderline is een geestelijke ziekte en gaat binnenkort Emotie Regulatie Stoornis heten.

*** Voor de mensen die willen weten wat borderline is moet maar ff zoeken op google***

Borderline is niet te genezen en kan enkel behandeld worden om er mee te leren leven..

Dus ik heb een vooruitzicht van gesprekken bij de psychiater en bij iemand van PsyQ (Instelling voor mensen met psychische problemen).

Ik heb het heel erg moeilijk met het dagelijkse leven.

Slapen doe ik slecht, ik slaap tot laat in de ochtend of in de middag, het huishouden kost me heel veel energie en alsof dit allemaal nog niet erg genoeg is heb ik ook een gok verslaving ontwikkeld...

Mijn man weet hier niets van en ik schaam me dood maar als hij het weet dat heb ik grotere problemen!

Het is niet zo dat ik onze gezamelijke rekening plunder maar al mijn maandelijks geld (€100) gaat zowat op aan gokken...

Ik zorg wel dat al mijn dieren alles krijgen wat ze nodig hebben en meer!

Dat is dus de reden dat ik zo weinig nog op her forum ben te vinden... :(

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Och jee, ik kan het me heel goed voorstellen dat je dan wat afwezig bent en absoluut niet lekker in je vel zit..

Op de verpleegkundige opleiding hebben wij mensen met borderline op visite gehad. Zij kwamen vertellen over hun ziekte. Ze vertelden dat er redelijk goed mee te leven was... Mss zie je dat nu niet zo zitten, maar geef het een kans en wie weet denk je er over een bepaalde periode anders over en kun je wel weer van het leven genieten..

Verder kan ik je als advies mee geven om (hoe moeilijk ook) optijd naar bed te gaan en optijd uit bed te gaan. Als je bijvoorbeeld gewend was om om 23 uur naar bed te gaan en er om 7uur weer uit te gaan, doe dit dan nu ook en slaap niet overdag. Vooral in het begin zal dit erg wennen zijn, maar het helpt je om een goed dag-nacht ritme te behouden.

Voor het slapen gaan zou je een rondje kunnen (hard) lopen om wat vermoeider te worden. Hierna zou je een douche kunnen nemen met lavendel zeep (rustgevend). Je zou ook je beddengoed kunnen wassen met lavendel wasverzachter.

Heel veel sterkte en beterschap toegewenst in deze moeilijke tijd..

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Heftig meid. Heb je misschien ook medicatie (waar je suf van wordt)? Extra moeilijk dat juist nu je vertrouwde huisarts is weg gevallen.

Ik heb jarenlang last gehad van depressies, heel veel van mezelf niet begrepen, kreeg op een gegeven moment ook de diagnose borderline, maar later bleek het om ADD te gaan. Foutje, schijnt vaker met elkaar verward te worden.

Ik kwam eindelijk weer tot leven toen ik daar de juiste hulp en medicatie voor kreeg! Het gaat allemaal nog niet vanzelf, maar inmiddels begrijp mezelf wel veel beter, kan ik meer uitleggen naar m'n omgeving en heb ik geen last meer van depressies.

Wat je ook hebt: wees er open en eerlijk over bij degenen die je vertrouwd en je verder kan en wil helpen! Zeker als je merkt dat je er een nieuw probleem bij ontwikkeld!! Kan heel moeilijk zijn, maar ook opluchten.

Probeer voor elke dag een plan te hebben, niet hoogdravend, maar wel elke dag iets proberen te ondernemen:

wandelen, fietsen, in de tuin rommelen, de konijntjes (en daarmee stiekem ook jezelf) een verwenmoment geven :bunny1: of what ever jij fijn vindt.

Als je merkt dat je de verleiding om te gokken moeilijk kunt weerstaan of op een andere manier een dip hebt, bel dan een vertrouweling om je er doorheen te slepen: is geen teken van zwakte, maar juist van kracht!

Weet dat je hier niet alleen in staat. Als je er iets opener over durft te praten, zul je merken dat er veel meer mensen in je omgeving zijn die in meer of mindere mate hun zwakkere kanten blijken te hebben.

Ik wens je heel veel sterkte in ieder geval!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Aw heftig joh... maar om je een hart onder je riem te steken: je diagnose is geen veroordeling, je bent nu niet anders dan tien jaar geleden. Het is je nu alleen even teveel geworden en de diagnose is juist een positief iets: je kan nu gaan leren hoe je kan omgaan met situaties die voor jou moeilijk zijn. Diagnoses moet je proberen niet te zien als foute labels, maar juist als handvatten waar je je aan kan optrekken.

Misschien zijn er lotgenoten groepen waar je wat aan hebt? Eventueel online?

Verder zou ik je willen aanraden om eens te overwegen om een relatiecoach in de arm te nemen. Je hebt nu hard steun nodig en je man heeft denk ik ook wel een beetje het recht om te weten wat er gaande is met de vrouw waar hij oud mee wil worden. Dit is allemaal al moeilijk zat voor je zonder ook nog met een geheim voor je man rond te moeten lopen. Zoiets kan je toch niet voor eeuwig verbergen, ik zou je erg willen aanraden het zelf te vertellen voordat hij er zelf achter komt (bijvoorbeeld door rekeningen of afschriften van ziektekosten en dergelijke).

Qua verslaving: niet ophouden. Het dient nu een doel, het is iets waar je je blijkbaar aan vastklampt, iets dat je nodig hebt om het te redden. Wel kan je proberen om steeds wat sterker er in te worden. Spreek met jezelf af dat je een hele dag niet gaat gokken en de dag daarna lekker weer wel. Als dat een hele dag goed gaat, waarom dan niet misschien nog een dag erbij? En zo verder. En stel een vast budget waar je niet overheen gaat. Probeer het te reguleren. En ook.. zoek hier ook hulp voor, je hoeft niet alles alleen te doen. Je hart luchten op een forum is natuurlijk fijn, maar wij zijn vreemden voor je. Zoek een vertrouweling die je kan bellen op momenten dat je het echt nodig hebt. Zorg voor 'real life' steun.

Heel veel succes met alles!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Heel verstandig om even de pas op de plaats te maken, jij moet nu gewoon voor jezelf kiezen en proberen voor alles een plekje te vinden. Ik snap dat het heel erg schrikken is dat er een diagnose gesteld is, maar ik denk dat als je een poosje verder bent en je het een plekje hebt gegeven, je het wel prettiger vindt. Nu krijg je de juiste hulp, de juiste medicatie en je kunt ook uitleggen aan mensen waarom je soms anders reageert en dat geeft jou uiteindelijk ook weer rust en balans.

Heel veel sterkte ermee!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Hee Debbyke, je situatie is erg herkenbaar! Je leeftijd weet ik niet, maar ik kan je in ieder geval hopelijk een lichtpunt bieden: naarmate je ouder wordt en met goede ondersteuning is het leven prima te doen met border line. Natuurlijk is het soms moeilijk, maar er is een training waarin je kunt leren met je emoties om te gaan (VERS, Vaardigheidstraining omgaan met Emotionele Regulatie Stoornis) en je kunt informeren bij de GGZ in jouw buurt of deze bij jullie gegeven wordt. Deze training is heel praktisch en gaat niet al te diep in op de oorzaak van je stoornis, maar leert op een hele doelgerichte manier om je psyche voor je te laten werken, in plaats van tegen je (zoals je het nu waarschijnlijk soms ervaart)

Bedenk ook vooral hoe positief borderline kan zijn.... Waarschijnlijk ben je iemand die veel empatisch vermogen heeft, creatief is en niet bang is om emoties te tonen, waardoor mensen zich snel thuis bij je voelen en gemakkelijk hun hart bij je uitstorten. Je bent dan in staat om gerichte adviezen te geven waar iemand ook echt iets aan heeft! Klinkt het al bekend?

In het kort komt het erop neer dat ik een tijd geleden in exact dezelfde positie ben geweest als jij, maar nu uit de grond van m'n hart en gevoel kan zeggen dat er achter die wolken toch echt een helder zonnetje schijnt (en als het gevoelsmatig onweert dan weet ik daar mee om te gaan!).

Als je meer wilt weten mag je me natuurlijk altijd een PB-tje sturen. Verlies in ieder geval niet de moed, want de kracht om hiermee om te gaan heb je vast en zeker in je!!

Sterkte en een dikke knuffel!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Thx iedereen!

Ik heb de moed bij elkaar moeten rapen om het hier ook te vertellen.

Meer als een jaar terug was ik hier erg aanwezig, ik was een paar keer per dag op het forum te vinden en dan valt het erg op als iemand ineens veel minder op het forum te vinden is.

Ik ga alles proberen te beantwoorden maar het kan goed zijn dat ik wat vergeet.

Bij het gokken is het probleem dat ik geen vast bedrag kan aanhouden, als ik alles verloren heb voel ik mij zo slecht en schaam ik mij dat ik toch weer heb gegokt...

Mijn man weet wel dat ik borderline en een ernstige depressie heb.

Alleen heb ik niet echt het gevoel dat hij weet wat ik mee maak.

Hij moet binnenkort ook weer een keer mee om hem te laten beseffen hoe mijn leven nu is en wat borderline is.

Ik sluit mij af voor alles en iedereen...

Ik kan wel ergens op visite zijn of op een verjaardag maar dat zegt niet altijd dat ik er ook geestelijk ben.

Vaak is het zo dat ik er bij ben en dan het idee heb dat alleen mijn lichaam er is en ik zelf geestelijk afwezig ben.

Zelf noem ik het overleven.

Ik leef van dag tot dag en plan geen dingen meer ver vooruit, ik moet alles per dag bekijken hoe ik me dan voel.

@ Janet

Waarschijnlijk ben je iemand die veel empatisch vermogen heeft, creatief is en niet bang is om emoties te tonen, waardoor mensen zich snel thuis bij je voelen en gemakkelijk hun hart bij je uitstorten. Je bent dan in staat om gerichte adviezen te geven waar iemand ook echt iets aan heeft! Klinkt het al bekend?

Dit komt me heeeeeeeeeeeeeeel bekend voor...

Ik heb het heel zwaar met deze situatie om te gaan en dan vooral omdat ik 25 jaar ben...

Soms denk ik waarom heb ik het nu pas gekregen en niet veeeeeeeeeeeeeeeel vroeger...

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Probeer een goed dag en nacht ritme te houden

ik miste je zeker en dacht zal ze even pb sturen

Het laatste wat ik hoorde dat je kat was overleden en dat je daar door zo zwaar had

Maar probeer een paar dingen op een dag te plannen

Een wandeling of boodschappen doen

Ik heb zelf ook een hele moelijke periode gehad

Moest ecgt tussen de middag gaan liggen anders kon ik niet eens koken

Succes ik hoop dat je de juiste behandeling krijgt

En kom weer wat meer op BB dan heb je misschien een afleiding en voel je niet de behoefte om te gaan gokken

Sterkte

Ik weet dat des te dieper de dallen je door gaat des te sterker kom je eruit

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Ik ben zelf ook erg jong (23) en heb ook een depressie gehad. Bij mij komt dit door lichamelijke klachten die nooit meer over gaan. Ik heb altijd pijn en zal daar mee moeten leren leven. Ik heb daarvoor een revalidatieprogramma gevolgd. In het begin dach ik echt van wat doe ik hier in godennaam, die mensen die alles uit hun boekjes halen gaan mij zeker vertellen hoe k het aan moet pakken... Ze kunnen zich er niks bij voorstellen. Vast gedachten die jij ook (gehad) zult hebben. Maar weet je, ik ben heel blij dat ik het programma afgerond heb. Het gaat nog steeds met is en downs maar heel langzaam pak ik mijn leven weer op en beginnen dingen weer zin te krijgen.

Het was bij mij een programma in groepsverband waarbij ik ook anderen met chronische pijn leerde kennen, dit heeft me zo veel Gied gedaan. Daarnaast had ik ineens weer echt contact met mensen, de mensen die k daar sprak begrepen echt wat ik doormaakten zaten er zelf ook midden in. Je trekt je aan elkaar op en leert veel van elkaar en ook elkaars fouten. Ik had gewild dat ik dit jaren eerder had gedaan, dan had ik niet zo diep hoeven zinken. Ik ben nig steeds bezig met de tocht naar boven maar ik weet dat ik er ga komen, en dat ik mijn pijn ooit ga aanvaarden en accepteren. Dat kost nu vooral nog tijd.

Wat ik hiermee eigenlijk wil aangeven is wat mij geholpen heeft om uit het dal (eerder krater) te klimmen:

- contact met mensen die je ECHT begrijpen. Niet alleen om samen verdrietig te zijn maar vooral om van elkaar te leren.

- het toch blijven ondernemen van acties. Hoe klein ook, je moet je wel doelen voor ogen houden en dingen blijven doen. Als je met de dag gaat leven, laat je je te veel leiden door je ziekte. Je moet, ondanks dat je je rot voelt, toch de dingen blijven doen. Misschien niet alles op een dag, maar blijf wel rustig aan bezig.

- zoek contact met vrienden en familie. Hoewel het lijkt alsof je er weinig aan hebt en je er toch niet echt bij kunt zijn, ga toch. Je bent even uit huis en even onder de mensen. Ik ken het gevoel van met je geest niet aanwezig zijn maar al te goed. Dit komt voor een del door de medicijnen maar ook doordat je steeds maar blijft denken en daardoor in je eigen wereld zit. Ik heb me een hele tijd afgezonderd maar ben op een gegeven moment op aandringen van mijn man en het revalidatiecentrum toch weer naar vrienden gegaan. Dit heeft me veel goed gedaan.

- ritme en regelmaat proberen te houden. Klinkt afgezaagd enzo, vond ik ook en heb het advies een hele tijd n de wind geslagen maa nu ik het dan toch doet voelt het erg fijn. Ik heb, voor zover mogelijk, meer energie om de dag door te komen en voel me fitter.

- eerlijk n open zijn tegen je man en andere dierbaren. Voor hen mag je je masker best afzetten. Ze zullen dit waarderen en je hierdoor beter begrijpen. Probeer onder woorden te brengen hoe je je voelt en wat je door maakt, hoe moeilijk ook. Je kan het eventueel eens op papier zetten als je praten lastig vindt. Ik zeg ook altijd gewoon als ik even niet weet hoe ik iets uit moet leggen. Ook als mensen aan je ragen mag je best zeggen hoe je je echt voelt, daarmee lok je misschien vragen uit maar als je die op dat moment niet wil beantwoorden kun je dat ook zeggen en vragen of je er op een ander moment over kunt praten. Op die manier is de geïnteresseerde wel geïnformeerd en zal hij de volgende keer nig eens interesse tonen. Als je steeds afwijzend reageert zullen mensen op den duur gen interesse meer tonen en dat is nig minder prettig dan te veel interesse.

Wat betreft je verslaving kan ik je helaas niet veel tips geven. Wat ik je wel wil adviseren is je man hierover te informeren. J band met hem is nu erg belangrijk en die op het spel zetten voor een leugen lijkt me niet verstandig. Ik zou wat dat betreft gewoon heel rustig en eerlijk zeggen wat je is overkomen. misschien kun je inderdaad je gokverslaving omzetten in extra zorg en aandacht voor je dieren?

Mocht je nog eens willen praten met iemand van je leeftijd die een beetje weet hoe je je voelt, PB me gerust. Soms kan het alleen al opluchten om even van je af te schrijven en eens een andere denkwijze te lezen.

Tot slot wil ik je heeeeel veel sterkte wensen! Onthou, hoe moeilijk dt nu ook is, ook hier kom je sterker uit! :heart:

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Wat ontzettend naar dat je dit moet doormaken. Wat ik je sterk kan aanraden; kom je afspraken na met de hulpverlening, ook al lijkt het soms (nu, of in de toekomst) alsof je niet vooruit komt.

Wat betreft je man.. Ik weet uit ervaring hoe het is om het gevoel te hebben dat je niet begrepen word. Probeer in je achterhoofd te houden dat hij het nooit helemaal zou kunnen begrijpen, simpelweg omdat hij niet heeft wat er bij jou is geconstateerd. Hij kan je steunen, hij kan je een luisterend oor bieden, maar hij kan er niet over meepraten. Ga ervanuit dat hij zn best doet, en dat ook hij hier mee moet leren leven!

Heel veel sterkte met het verwerken van dit alles. Wees ook bij de hulpverlening eerlijk over je gokverslaving, want dat staat natuurlijk niet los van je depressie.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Nogmaals bedankt voor alle steun en medeleven...

Hier in de buurt snapt echt bijna niemand het.

Ik leg het uit aan mensen die het willen weten maar ik merk duidelijk genoeg dat ze er niets van willen weten en de meeste denken dat ik lui ben en niet wil werken.... Het tegendeel is waar!

Ik heb vrijdag avond een gesprek gehad met een buurman en hem uitgelegd wat er aan de hand is.

Die avond kreeg ik te horen dat heel veel buren denken "Ach heb je haar weer, wat zal ze nu hebben!"

De hulpverlening pak ik met 2 handen aan en wil altijd naar de afspraken gaan.

Ik probeer elke dag naar het dorp te fietsen.

Opstaan en naar bed gaan is een heel ander probleem...

In de ochtend ben ik véél te moe om voor 10u op te staan en als me dit lukt ben ik rond 13u helemaal gesloopt.

In de avond moet ik een slaappil innemen want anders lig ik of de halve nacht of de hele nacht wakker, ik ga wel gewoon met mijn man mee naar bed maar kan dan niet slapen....

Het huishouden probeer ik wel te doen maar dat kost me heeeeeeeeeeeeeeel veel energie en moet ik uren op de bank bijkomen.

Tja dan het topic vrienden en familie.

Ik woon sinds 7 jaar in Nederland, ik heb tot mijn 18de in België gewoond en ben dan ook gewoon een Belgische.

Al mijn familie woont nog in België en omdat ik geen rijbewijs heb is het erg moeilijk om ff naar mijn familie te gaan en zij komen bijna niet naar mij...

In Nederland heb ik bijna geen vrienden en de vrienden uit België hebben me 1 voor 1 als een baksteen laten vallen!

Daarom dat ik het erg moeilijk het met bepaalde situaties, ik kan een deel van mijn familie wel bellen maar dan hebben ze of weinig tijd of willen ze alleen over zichzelf praten....

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Je zult zien dat mettertijd er voldoende mensen zijn die wel snappen wat er aan de hand is. Het blijft altijd lastig om uit te leggen dat er iets met je psyche is, terwijl iemand met een lichamelijke aandoening vaak op veel meer begrip kan rekenen.

In ieder geval hoop ik dat je wel regelmatig even op het forum komt om je een hart onder de riem te laten steken! En je weet wat ik in m'n pb-tje gezegd heb... Dat geldt ook, en vooral, als het allemaal even lastig is!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Ik heb alleen je openingspost gelezen, maar ik veroordeel je niet ofzo hoor. Heb toen ik depressief/heel erg faalangstig was bij een meisje met borderline op een kamer gezeten en was een geweldige tijd! Ik heb uiteindelijk enkele modules van Linehan doorlopen omdat niets meer hielp om mijn zelfvertrouwen te verbeteren, en het heeft mij heel erg geholpen. Het is misschien niet te vergelijken, maar als je de modules zeker één keer overloopt en en goed mee bezig probeert te zijn, dan denk ik dat het zeker veel beter gaat gaan hoor! :goed:

Het belangrijkste nog vergeten: houd het dag- en nachtritme!! Ik weet dat het heel moeilijk is, maar probeer je er aan te houden. En tegen je verslaving kan ik alleen adviseren of je kan kijken of je je op iets anders kan focussen... bijv. als je drang te groot wordt een stukje te gaan wandelen. Zet je op een bankje en neem alles rustig in je op. Word bewust van je omgeving, observeer bijv. (voorzichtig) mensen die passeren, dieren die je ziet en de bomen, struiken en bloemen. Stel je doelen niet te hoog in een keer, maar maak ze realistisch en verzet je doel steeds een beetje meer als je het gehaald hebt. En geef jezelf een kleine beloning als dat lukt.

bewerkt door Catelootje!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Je zult zien dat mettertijd er voldoende mensen zijn die wel snappen wat er aan de hand is. Het blijft altijd lastig om uit te leggen dat er iets met je psyche is, terwijl iemand met een lichamelijke aandoening vaak op veel meer begrip kan rekenen.

In ieder geval hoop ik dat je wel regelmatig even op het forum komt om je een hart onder de riem te laten steken! En je weet wat ik in m'n pb-tje gezegd heb... Dat geldt ook, en vooral, als het allemaal even lastig is!

Ik denk dat het wat kort door de bocht is om te zeggen dat mensen met een lichamelijke aandoening meer begrip krijgen. Er zijn veel aandoeningen waarbij je niets ziet aan de persoon en het dus lijkt alsof deze 'normaal' functioneert. Hierbij wordt er net gedaan of je gek bent en maar zit te zeuren ipv dat je echt iets hebt. Zo ook bij mijn aandoening. Dat slechts even ter informatie.

Wat betreft je problemen met vrienden en familie, dat lijkt em inderdaad erg moeilijk! Je geeft aan dat je bijna geen vrienden hebt in de buurt, maar er hoeft eigenlijk maar 1 iemand te zijn die je Wil helpen om verder te komen. Misschien dat je hè toch nig eens wat positiever kunt bekijken en wel iemand aan kan wijzen waar je met verhalen terecht kunt?

Nogmaals veel sterkte!

bewerkt door AnneGrootendorst

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Dat klopt. Iemand heeft letterlijk een keer tegen me gezegd: ach, ik heb ook wel eens buikpijn... Ik werd toen echt boos.

Het vervelende is dat als mensen het niet aan je zien, dat ze er ook geen rekening mee houden. Soms wel, maar buiten je naaste omgeving vergeten ze het gauw.

Wat mij trouwens heel erg goed heeft geholpen is de volgende tip: jij mag het recht hebben om in de put te zitten. Maar... spreek met jezelf wel een tijdstip af. Dus bv: tot 12 uur vanmiddag mag ik depri zijn, maar daarna zijn er altijd ergere situaties, zoals bv kika-patientjes, arme kindjes in Afrika, etc etc. Je zult zien dat het echt helpt, niet direct maar op termijn wel en dat de pozen dat je je depri voelt, ook korter duren. Bv van een halve dag naar een uurtje.

De meeste mensen zeggen nl altijd: kop op, laat je niet kisten, etc. Maar je altijd groot voorhouden is ook niet altijd goed. Zolang je het zelf in de hand houd, mag je best even huilen omdat je je flink klote voelt.

En idd goed ritme houden: vaste tijden opstaan en naar bed en ook overdag klusjes afspreken met jezelf.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

ik heb zelf geen bordeline maar wel al meer dan 6 jaar een depressie en ik heb de diagnose ptss.

ik heb de depressie gekregen na het overlijden van mijn zoontje.

loop ook al 6 jaar bij ggz hier voor en krijg thuisbegeleding en gebruik ook medicijnen er voor.

ben ook een aantal maanden gedwongen opgenomen geweest.

je mag me altijd pb als je je hart wil luchten.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Ehm..

fijn dat iedereen zo met je meeleeft en je bewondert over het feit dat je zo open bent over je gedrag.

Al lezende kan je je afvragen of er werkelijk sprake is van openheid wanneer je dat plaatst op een betrekkelijk veilig forum.

Het is absoluut minder confronterend voor jezelf, dan wanneer je dit naar je man zou mailen......EN dus veilig.

Je kan het hier namelijk neerzetten zonder dat het gevolgen heeft, zonder dat je hoeft te stoppen met je gedrag...

Gedrag dat beloont wordt, wordt in stand gehouden.

Dat is een hele bekende leidraad voor je verhaal...

En inderdaad.... Je vindt hier in ieder geval veel meedeleven, het levert je dus iets op...en je hoeft er niets mee te doen.

Het houdt je gedrag dus in stand.

Je schrijft dat je ons iets uit wilt leggen..Nee, dat hoef je niet.

Het zou pas goed zijn als je eerlijk zou zijn tegen je omgeving, en het je partner zou vertellen...

HEM gaat het iets aan..

Pas dan erken je voor jezelf dat je een probleem hebt waar je iets mee wil doen om dit te veranderen...

Voor nu een slotje.

Succes !

bewerkt door ZaZa

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Gast
Deze discussie is nu afgesloten voor verdere antwoorden.

×
×
  • Nieuwe aanmaken...

Important Information

Onze website website maakt gebruik van cookies. Meer informatie hierover lees je bij onze privacy policy Privacybeleid .