Dag allemaal,
Help, ik heb hulp nodig!
Ik heb vorig jaar augustus Tink (een voedster) gekocht en in de dierenwinkel zeiden ze uiteraard dat zo'n beestje prima alleen kon. Nou merkte ik aan het feit dat ze iets verwilderd was (heb haar ook teveel verwend en ruimte gegeven) dat ze behoefte had aan een maatje. Vorige week ben ik daarom naar de opvang gegaan en heb ik Ard gered, een gecastreerd rammetje van 6 maanden oud. De vrouw van de opvang liet het koppelen vrij makkelijk klinken. Ik had mezelf al ingelezen van tevoren en hieruit blijkt dat koppelen alles behalve makkelijk kan zijn. Op dit moment zit ik met mijn handen in mijn haar, omdat ik bang ben dat ik Ard terug naar de opvang moet brengen. Ben stiekem al verliefd op dit beestje geworden en wil dit eigenlijk niet, maar heb ook geen plek voor twee hokken in de tuin.
Zo heb ik het tot nu toe gedaan:
Nadat ik Ard had opgehaald heb ik hem in een eigen hok naast het hok van Tink gezet. Zodat ze elkaar konden ruiken en alvast kennis konden maken. De eerste drie dagen heb ik Ard lekker met rust gelaten om hem even te laten acclimatiseren. Vanaf het moment dat Tink een buurman had is ze verschrikkelijk aan het sproeien gegaan. Haar hok was na enkele uren al zo ranzig alsof ik het al in geen maanden meer had schoongemaakt. Dit had ze van tevoren nog nooit gedaan (maar wel logisch op haar leeftijd). Daarnaast begon ze te zoemen, bijna de hele dag. Ik zag dat als een goed teken, want dan heeft ze een maatje gevonden. Ze mochten overigens nog niet eerder samen, want Ard was nog niet lang genoeg geleden gecastreerd.
Op dag 4 (zaterdag) heb ik lekker met Ard geknuffeld, het is namelijk een echt knuffelkonijn. Ook de nodige aandacht aan Tink gegeven uiteraard zodat ze zien dat ik allebei lief vind. Op zondag ben ik aan de eerste koppelpoging begonnen. In een stuk van de tuin waar geen konijn normaal komt heb ik mn maxiren opgezet met een doos (met opening) in het midden en een flinke pluk hooi. Nadat ik ze beide in de ren had, dook mijn vrouwtje er gelijk bovenop (rijden). Ard wilde dit niet graag, dus probeerde steeds de rollen om te draaien. Uiteindelijk verloor Tink de strijd over de dominantie en liet ze zich berijden door Ard. In principe ging dit allemaal prima, op een paar plukken haar na. Eigenlijk ging het redelijk goed, ze wreven steeds met hun kopjes over elkaar. Omdat het inmiddels alweer donker werd en ik het nog niet vertrouwde om ze samen in een hok te zetten, heb ik ze allebei weer apart in hun eigen hok gezet. Ik kon ze daar niet samen in het neutrale gebied laten door gevaar van loslopende katten en veel vogels in de buurt.
De volgende dag (maandag) wilde ik ze weer naar de ren begeleiden, maar toen rendde Ard gauw het hok van Tink in, waar zij ook nog in zat. Tink begon in eerste instantie te grommen en Ard rendde weer stampend weg. Ik heb ze toen allebei weer terug in het hok gezet. Tink was daarom gisteren zo van slag dat ze totaal ander gedrag ging vertonen dan ik van haar gewend ben. Ze heeft tot 20.00 uur niks gegeten of gedronken lag te rollen in haar hok en was gruwelijk bezig met haar territorium bewaken. Had 's avonds inmiddels al een afspraak bij de dierenarts staan. Na 20.00 uur begon ze weer te eten en drinken en heb ik de afspraak afgebeld. Op advies van de dierenarts heb ik toen wel Ard zijn hok aan de andere kant van de tuin gezet zodat ze niet continu verplicht sociaal moeten zijn. Dit leek te helpen.
Vanochtend wilde ik weer een poging wagen, maar Ard reageerde ineens erg fel naar mij. Hij dreigde uit te halen, maar deed dit niet. Ik schrok hiervan en heb hem even met rust gelaten. Hij leek wel boos over het feit dat hij Tink niet meer kon zien. Vanmiddag heb ik opnieuw de ren op gezet en Ard en Tink samen gezet, wederom met doos en hooi. Even ging dit prima (een minuut of 2/3), er werd ook niet gereden of gestreden. Hier heb ik ze beiden voor beloond met lekkere witlof die ze samen (á la Lady & de Vagebond) hebben opgegeten. Nog geen minuut daarna was het ruzie. Ard wilde Tink gaan berijden, maar Tink moest daar niks van hebben. Ondertussen heb ik steeds Tink en Ard geaaid om ze af te leiden. Deze afleidingsmanouvre werkte steeds maar kort. Op een gegeven moment bleef Tink Ard steeds maar aanvallen. Zo erg dat (volgens mij) Ard er van begon te plassen/sproeien (weet niet precies wat het was. Als ik niet beter zou weten zou ik zeggen dat het sperma was, maar dat kan als het goed is niet. Het was iig wittig). Ard reageerde uiteraard ook weer fel naar Tink. Ik heb het vechten steeds onderbroken met mijn ovenhandschoen, maar elke keer als ik deze weghaalde of hier naar neigde begon het weer opnieuw. Ik heb toen gauw Tink in haar hok terug gezet en daarna Ard.
Nu ligt Ard buiten adem languit in zijn hok. Tink vertoont weer het eerder genoemde territoriaal gedrag. Ik zal er dus goed op moeten letten of er vanavond wel gegeten en gedronken wordt door die twee.
Nou zijn mijn vragen aan jullie: Heeft dit nog wel nut? Heeft iemand zulke ervaringen? Moet ik het al opgeven en Ard naar de opvang terugbrengen of kan dit nog gaan werken? Of geef ik het zelf veel te snel op? Ik kan me voorstellen dat dat vechten en territoriaal gedrag niet echt voor positieve herinneringen zorgt namelijk...
Graag jullie reactie...
Met citaat reageren
