Weblog van Dollie!

Was gisteren even slikken, 25 oktober alweer. Precies een jaar geleden dus, dat mijn kleine ventje is overleden.. Wat gaat de tijd toch snel, het lijkt nog maar zo kort geleden dat ik 'm nog in mijn armen had.. Mijn dappere ventje. Drie jaar oud is ie geworden, en hij is ook bijna drie jaar lang ziek geweest. Aangeboren tandafwijking, zeer gevoelige darmpjes.. Snot als ik me niet vergis en nog wel een paar dingen die me allang weer ontschoten zijn.

En natuurlijk E. cuniculi. De druppel.. Dat Joy niet oud zou worden, tsja, mijn ouders riepen het al een tijdje. Maar hij was levendig, lief, en over het algemeen bijna gezond.. Tot we hem met z'n scheve koppie vonden. Direct maar afscheid genomen, we moesten een uurtje wachten tot we terecht konden bij de dierenarts.. Ik heb hem dat hele uur op schoot gehad en verwachtte niet hem ooit nog levend terug te zien toen ik hem naar de auto tilde en aan m'n moeder gaf. Maar jawel hoor, een uurtje later waren mijn ouders terug en liep mijn moeder met Joy in haar armen langs het raam.

Mijn moeder met een dood dier in haar armen, dat kon simpelweg niet. En inderdaad, hij leefde nog! Hier op BB tot de ontdekking gekomen dat de diagnose waarschijnlijk niet klopte.. En dus begonnen met Panacur. Maar het mocht niet baten en de schat bleef maar achteruit gaan.. Als ik nu dat laatste filmpje terug kijk, snap ik niet hoe we dat konden aanzien. Maar toen was 't nog onze kleine Joy, nu zie ik enkel een doodziek konijn..

Plannen om hem in te laten slapen waren er, maar ik vond het nog geen tijd. Dat het wél tijd was bleek wel, zaterdag 25 oktober, 's avonds laat. Helemaal slap lag Joy in zijn hok. We hebben nog een paar uur samen op mijn bed gelegen, uiteindelijk is hij in mijn armen overleden. Arme, arme schat, zijn hele leven tegen nare ziektes gevochten en dan toch verliezen van zoiets rottigs als E. cuniculi.

Lieve Joy, mijn dappere ventje. Nog elke dag mis ik je, als ik aan je lieve, zachte hangoortjes denk, je lieve koppie.. De plek waar je hok stond is inmiddels niet meer 'jouw plekkie', gelukkig.. Het was zo pijnlijk duidelijk dat daar iets miste, maar langzamerhand trok dat weg, groeiden er weer plantjes.. Nog steeds zitten In' en Fredje er graag, natuurlijk is hun konijnengeheugentje niet zo enorm maar toch denk ik dat ook zij jou op de één of andere manier nog steeds missen.

Ik denk dat we er inmiddels wel aan gewend zijn, dat je er niet meer bent. Al zit het rijtje 'Indy, Fred en Joy' nog steeds in m'n hoofd en rolt het af en toe nog zo m'n mond uit. Verder niet teveel aan denken, want vaak komt dan automatisch de gedachte aan je laatste weken en die waren zo naar.. Natuurlijk, je was altijd ziek, maar zo ziek.. Ik vervloek die parasiet. Maar we hebben 'm verslagen, Indy en ik, met jou ingedachten. Weet zeker dat je ons geholpen hebt.

We missen je, maar het is goed zo. Je hebt lang genoeg gevochten, je mocht gaan, je mag rusten nu. Dat heb je toch zo verdient..